Blog #82
Uit mijn herinneringen…
French coffee en de kunst van belonen
Hoi allemaal,
Vandaag iets persoonlijks: een anekdote over hoe ik tijdens mijn crisis een fobie te lijf ging met een simpele beloning – en hoe dat onverwacht goed werkte.
De angst om te winkelen…
Tijdens die moeilijke periode had ik last van fobieën, waaronder een hevige angst om te winkelen.
Alleen al de gedachte aan Albert Heijn zorgde voor paniek: zweten, beven, bevriezen.
Een simpel boodschappen doen werd een helse klus.
Angsten worden soms niet serieus genomen (“stel je niet aan”).
Maar voor wie ze ervaart, zijn ze heel echt.
En ze hebben een positieve functie: ze willen ons beschermen.
Alleen… als ze te sterk worden, maken ze ons juist kleiner.
De tip die hielp…
Iemand gaf me de simpele tip: “geef jezelf een top-traktatie elke keer als je de angst overwint”.
Nou, French coffee met appelgebak was destijds mijn ultieme beloning.
Zo ontstond mijn nieuwe zaterdagochtend-routine: boodschappen doen, daarna meteen door naar de koffieshop voor “het vaste recept”.
Al gauw werd de koffieshop het echte doel – winkelen was alleen nog een tussenstop.
Pas na maanden realiseerde ik me dat de angst voor winkelen allang verdwenen was – terwijl ik nog trouw elke zaterdag mijn French coffee dronk.
Ik stopte prompt met de beloning. De fobie kwam niet meer terug.
Andere fobieën uit die tijd…
Het bleef niet bij winkelen.
Er was ook een periode waarin ik “stomweg” de deur niet uit durfde – zonder duidelijke reden.
Gewoon de drempel over stappen voelde als een onmogelijke opgave.
Die overwon ik stap voor stap: eerst alleen even naar buiten (letterlijk 5 minuten stil rondkijken), daarna elke dag een stukje verder.
Uiteindelijk liep ik weer gewoon de straat op zonder dat mijn hart in m’n keel bonkte.
En ik was soms panisch dat de kassière een aankoop zou afkeuren of me vreemd zou aankijken, ook al was er niets mis mee.
Dat loste ik op door telkens een kort, onschuldig praatje te maken (“druk hè?”).
Na een paar weken was die angst ook weg.
Ik zit hier nu te lachen om die angsten – kan me bijna niet meer voorstellen dat ze ooit zó echt en verlammend voelden.
Het gekke is: toen ze er waren leken ze onoverkomelijk.
Achteraf waren het vooral grote bergen van kleine molshopen.
Kleine afleiding als strategie …
Veel moeders – ook vaders! – doen zoiets al intuïtief.
Moeders proberen een bang kind af te leiden met iets lekkers of door ergens anders op te wijzen.
Vaders doen juist spannende dingen, waardoor kinderen leren dat nieuwe avonturen ook leuk kunnen zijn.
Het is geen ontkenning van de angst, maar zachte manieren om jezelf (of je kind) te laten ervaren:
“Niks bijzonders, het is veilig genoeg om door te gaan”.
In Thailand ontdekte ik dat simpelweg lachen om iets beangstigends verrassend goed werkt.
De befaamde Thaise glimlach, soms met een klein grapje erbij, doet dan wonderen.
Angst hoeft niet de baas te zijn…
Ik heb geleerd: angsten hoeven we niet te bevechten of te bagatelliseren.
We kunnen ze erkennen, serieus nemen, relativeren en soms slim omzeilen.
Ja echt.., soms is een kop French coffee met appelgebak genoeg om een fobie te laten verdwijnen.
(Uhm… dit is geen medisch advies hoor!)
Herken je dit?
Of heb je zelf een trucje gevonden om met angsten om te gaan?
Reageer gerust – ik lees alles en reageer ook echt.
De volgende keer wil ik reageren op sommige vragen van de laatste tijd, ook komt er een kleine update.
Hartelijke groeten,
Luc
Mae Aen, 9 april ’26.
Naschrift…
Wil je meer simpele dingen weten die mij destijds hebben geholpen bij angsten?
(Ik gaf ze ook regelmatig aan cliënten.)
Je vindt ze hier: » Tips bij angsten…
Geen verplichting hoor – het verhaal hierboven is uit mijn herinnering.
PS:
Wil je geen mails meer van mij ontvangen?
Laat het me gewoon even weten (reply met “stop”) – ik haal je direct van de lijst.
Hartelijk dank alvast.
Contact & meer…
» Email… – voor vragen of wat anders
» Contact… – meer contact-opties
» Steuntje voor Luc? – voor als je iets terug wilt doen (geen verplichting)
» Disclaimer & Privacy – met juridische info.