Blog # 80…
Thais gezien # 1…
Waarom hiërarchie hier zo logisch voelt (en bij ons vaak botst).
** Mijn persoonlijke observaties over Thailand – soms geïnspireerd door jullie vragen, soms omdat ik het leuk vind om erover te vertellen.
Hoi allemaal,
De afgelopen maanden kreeg ik meerdere keren vragen over:
- “Wat vind jij nou van die extreme onderdanigheid tegenover hooggeplaatsten in Thailand?”
- “Hoe ga jij om met die hiërarchische verschillen hier”
Hierna mijn eigen kijk – geen lesje, geen oordeel, gewoon hoe ik het na 14 jaar zie en ervaar.
Kort stukje theorie…
Thailand scoort extreem hoog op machtafstand en collectivisme (Hofstede].
Respect voor ouderen, gezagsdragers en status zit diep ingebakken.
Het is geen onderdrukking, maar een manier om harmonie en orde te houden.
Dat past bij de algemene Aziatische neiging om af te stemmen en mee te bewegen met de groep.
In Nederland is dat juist omgekeerd: iedereen mag zijn zegje doen, ook de jongste in rang, en uitblinken wordt aangemoedigd.
Enkele Thaise voorbeelden…
- Als ik in een winkel iets vraag aan een jonge verkoper, kijk die vaak eerst naar een oudere collega: “mag ik dit wel zeggen?”
Vaak neemt de oudere het over. - In een groep Thai spreekt bijna altijd de oudste of hoogste-status persoon als eerste. De rest wacht rustig af.
- Voor Cream is het nog steeds lastig om vragen van Nederlandse bezoekers direct te beantwoorden.
In Thailand reageren de ouders vaak als vreemden hun kinderen iets vragen.
Plaats op de statusladder…
Westerlingen staan voor veel Thai hoog op de ladder – wij zijn welgesteld en brengen geld binnen als toerist.
Dat levert ons respect, voorrang en goede service op.
Maar het betekent ook: er wordt verwacht dat we delen van onze “weelde”.
Ook Thai die beter af zijn, dragen bij aan familie en vrienden.
Dat is volkomen normaal hier.
Zijn er nadelen..?
Jazeker.
Als status belangrijker is dan geluk, kan dat leiden tot pijn: geen liefdeshuwelijk, geen baan die echt bij je past.
Familie-first gedrag levert niet altijd de beste mensen op de juiste plek.
En sommigen lenen veel te veel om status te kunnen tonen.
Wat is natuurlijker..?
Lao Tzu schreef al: “Wanneer je beseft dat alles in orde is, wordt de wereld een paradijs.”
Foto: voor de buffels is een shit-bad paradijselijk.
Groepsdieren, zoals olifanten, wolven en orka’s leven als Thai: oudsten voorop, veiligheid in de kudde..
Solitaire dieren zoals tijgers en ijsberen leven als veel westerlingen: vrijheid en individuele ontwikkeling, maar met meer risico op eenzaamheid.
Dus: geen beter of slechter – gewoon anders.
Mijn twee stellingen blijven staan
- Ik ben hier te gast en probeer me daarnaar te gedragen en af te stemmen.
- Voel je je hier niet thuis? Dat kan.
Vraag jezelf dan even: “waardoor komt dat precies, en kan ik er iets aan bijsturen?”
Lukt dat echt niet, dan is vertrekken naar waar je wél thuis bent misschien de beste keuze.
Dit werkt voor mij. En voor veel andere relaties hier ook.
Misschien herken je jezelf in één van deze twee vragen:
“Ik ben hier, maar ik kan maar niet wennen aan bepaalde dingen. Wat nu?“
Of twijfel je nog over: “Thailand… ja of nee?”
Ik zat zelf regelmatig op precies dezelfde plekken.
Wat mij toen enorm hielp, waren een paar simpele vragen aan mezelf:
- Waarom ben ik hier eigenlijk naartoe gekomen? Wat trok mij aan en is dat nog steeds zo?
- Maak ik het mezelf niet te moeilijk? En wat is die moeilijkheid precies?
- Begrijp ik waar mijn ongemak écht vandaan komt?
- En… is bijsturen voor mij de moeite waard?
Meester gaf mij destijds dit advies, toen ik hem dezelfde twijfel voorlegde:
“Het is jouw leven Luc. Vraag dit niet aan anderen, ook niet aan mij.
Vraag het aan je diepste zelf: is je vertrek een vlucht, of een nieuw avontuur waar je naar uitkijkt?
Je neemt jezelf namelijk altijd mee – inclusief je hang-ups.
En wat je ook kiest… ga er volledig voor en kijk niet om.”
Ik denk nog vaak aan zijn woorden.
En ben dankbaar dat ik uiteindelijk zelf heb gekozen en de verantwoordelijkheid heb genomen.
Herken je dit een beetje? Of heb jij andere vragen?
Reageer gerust – ik lees ze allemaal en reageer ook echt.
Tot de volgende keer – misschien weer iets Thais, misschien iets heel anders.
Hartelijke groeten,
Luc
Mae Aen, 19 maart ’26.
PS:
Wil je geen mails meer van mij ontvangen?
Laat het me gewoon even weten (reply met “stop”) – ik haal je direct van de lijst.
Hartelijk dank alvast!
Verwante links:
» Thailand, land van de glimlach… – waarom ik mij hier thuisvoel
Contact & meer…
» Email… – voor vragen of wat anders
» Contact… – meer contact-opties
» Steuntje voor Luc? – voor als je iets terug wilt doen (geen verplichting)
» Disclaimer & Privacy – met juridische info.