Geplaatst op

Blog nr. 62… – 18 november 2021.

Blog 62…

Mae Ann, Thailand, 18 november 2021.

Eindelijk weer een blog…

De bouw van ons huis nam mij zó in beslag dat ik niet aan schrijven toekwam – de tijd is ook omgevlogen.
Helaas leed mijn schijflust het meest onder de…

Wereldonrust…
– Wakker geschud – Lichtpuntjes…
– Woongenot… – Huis klaar…
– Plannen gewijzigd…
– “Er was eens..” – de moraal…

Wereldonrust…

In mijn herinnering was de wereld altijd onrustig, maar dat lijkt nu per dag toe te nemen – (onder meer door gendergekonkel, klimaathysterie en een alles overheersend viruskabaal).

Ik heb serieus geprobeerd inzicht te krijgen in wat nou precies speelt en gezocht naar objectieve informatie – edoch… niets is wat het lijkt en niets lijkt betrouwbaar. Intussen verdwijnen essentiële waarden en waardigheid als sneeuw voor de zon.

Ik kan waarschijnlijk meerdere blogs vullen met verbijsterende constateringen – geen complotwanen – maar negativiteit is ongezond en brengt mij geheid verder van huis. Bovendien, wie ben ik..? – er wordt al zóveel gezegd en geschreven.
Daarom: genoeg hierover voor nu…

Wakker geschud…

Ik kwam dus niet meer tot bloggen.
Drie ongelukjes op rij schudden mij wakker:
(1.) Een forse kopstoot tegen een betonbalk onder het huis – (5 hechtingen).
(2.) Paar dagen later ging ik onderuit tijdens het redden van zakken cement uit een nachtelijke moesson bui – (fikse wonden aan m’n rechter scheenbeen en elleboog).
(3.) In de week erna gleed ik in een betonnen goot – (diepe scheurwond aan m’n linker scheenbeen – 7 hechtingen).

NB – “Bejaren = Bedaren” lukt tegenwoordig uitstekend – alleen… door mijn (bouw-) enthousiasme vergeet ik weleens dat mijn eeuwig jonge geest in een senior lijf woont, haha.
PS – alle wonden zijn inmiddels geheeld.

Lichtpuntjes…

De uitglijders herinnerden mij weer aan wat meester mij ooit voorhield: “Luc, als je uit balans bent, hou stil en… tel je zegeningen.”

Gelijk had hij, immers, niemand is gediend met mijn gewankel. De wereldtoestand is zoals ‘ie is en verandert niet door mijn getob. Ik kan m’n zorgen best even parkeren en op zoek gaan naar lichtpuntjes.

Welnu, mijn zegeningen zijn voelbaar en zichtbaar…
We zijn gezond en (meestal) blij met elkaar, hebben ruimschoots te eten en een prachtig dak boven ons hoofd. En we genieten met volle teugen van onze fantastische woonplek.

En verder… de toekomst blijft verrassen, zoals ‘ie altijd deed. Daar hoef ik niks aan te doen.
En… “elke crisis draagt kansen in zich”, kunst is om die te ontdekken en benutten – dat lukt het best vanuit een kalme, open geest.
[Ik besef dat woorden makkelijk hol kunnen klinken.)

Woongenot…

Vaak gevraagd: ‘hoe bevalt jullie nieuwe huis?’
Ik schreef al: fantastisch – ons huis is ruim en licht en comfortabel en past als een perfecte jas – de plek is paradijselijk – echt zalig om hier te mogen wonen – een droom is uitgekomen.

Stel je voor… elke morgen vroeg kuieren Snuf en ik door de nog slapende heuvels. De nachtgeluiden zijn verstomd en alleen vroege vogels doorbreken de mysterieuze stilte af en toe. Wij schuifelen langzaam onder bomen en bamboe en langs rijpende rijst – Snuf speurt snorkelend naar interessante geurtjes – en dropt enthousiast haar sporen – en ik ben een en al verwondering…

Achter de heuvels zwelt het zonlicht en zet eerst de kruinen van reusachtige teakbomen boven ons in een gouden gloed – dan vertoont zij zich triomfantelijk boven een heuvelkam en verdrijft de laatste slierten mist, om daarna ons allen te verwarmen met haar overvloedig stralende licht.
Zou het paradijs mooier zijn..?

Huis klaar…

Een paar dingen moeten nog, bijvoorbeeld afrastering en erfverharding. Onze bouwers zijn alweer enkele weken weg – komen terug als de moesson echt voorbij is. Kunnen wij mooi even bijkomen. (Het is nu ruim een week droog, de mooiste tijd van het jaar komt eraan.)

Ons paradijsje komt eigenlijk nooit af, ideeën blijven stromen en er is altijd wat te doen. We verhuisden voordat alles helemaal woonklaar was, dat is nu het geval (uhmm… ons bed, wat schilderijtjes en een kapstok wachten op mijn actie). Ook de bijbouw (Sala) en het balkonterras zijn klaar, op kozijnen en aankleding na dan.

Aan de voorzijde zijn 3 vijvers gemetseld – in 1 ervan zwemmen al guppy’s en goudvissen. De grootste vijver ligt bij het balkonterras – Sa en Cream noemen dat Papa’s koffiecorner – daarin komen zogenoemde [Japanse] Koi karpers. De 3e is bestemd voor waterplanten. De vijvers liggen op verschillende niveaus en ertussen stromen watervalletjes.

Koffie mét… uitzicht over heuvels, natuur en rijstvelden – [de Koi-vijver spiegelt lnks op de voorgrond].

Plannen aangepast…

Dit kan niemand verbazen: onze plannen zijn weer gewijzigd. Eerst wilden we een mini-resort bouwen, toen alleen ons huis, met apart een meditatie-tempeltje en een mini-restaurant en (later) enkele logeerhuisjes.

Onlangs hebben we verder afgeschaald, vanwege de wereldtoestand en snel stijgende kostprijzen. (Eerlijk gezegd ervaar ik momenteel ook een soort bouwmoeheid.)
Jammer want ons doel was “anderen laten meeprofiteren van deze o zo heilzame plek”, en daarmee mogelijk wat bijverdienen.

Voorlopig doen we het volgende…
De bijbouw (Sala, ca. 7 x 3,5 m) wordt meditatieruimte / privé tempel – er is een nis voor het Boeddha-beeld.
Hij gaat ook dienen als ontvangst- en eetkamer voor familie en bekenden.
Noot – gasten blijven natuurlijk Van Harte Welkom – Thai zijn zeer gastvrij en flexibel dus dat komt altijd goed.

Het balkonterras is erg ruim (ca. 8,5 x 3,5 m). Daar komt mijn werkkamer – (ik zit nu in de woonkamer) – kan simpel door enkele kozijnen te plaatsen. Misschien wel de fijnste plek, erg rustig met uitzicht over heuvels en rijstvelden.

Op het land telen we al – geelwortel (kurkuma), bananen, lemongras, avocado en andere vruchten*.
Nu het grote bouwwerk gedaan is, hebben we weer tijd voor tuinieren. Sa heeft nog altijd geen werk en kan echt niet stilzitten.

* Winstgevend telen lijkt onhaalbaar – te kleinschalig en er is al veel aanbod – eigen gebruik en uitruilen maakt het toch zinvol. Onze eigen groenten en fruit zijn biologisch (zonder chemische middelen) en goedkoop. Bovendien geeft het veel voldoening.

Afijn, we zitten niet stil of met de handen in het haar – godzijdank..!!

‘Er was eens..’

.. een man liep door de natuur en kwam plots oog in oog met een tijger. Hij zag het beest net op tijd en vluchtte in een reflex. De tijger sprong hem achterna en de man rende voor zijn leven. Hij raakte in paniek en wist niet meer in welke richting hij veiligheid kon vinden. Ineens was daar een diep ravijn – te laat – de man tuimelde over de rand, graaide wild om zich heen en zijn handen vonden een uitstekende boomwortel – hij greep zich vast en daar hing hij…

Boven hem verscheen hijgend de getergde tijger en onder hem gaapte het dodelijke ravijn. Tot overmaat van ramp scheurde de boomwortel langzaam af. De tijd leek te stoppen en de man keek om zich heen. Zijn oog viel op een wilde aardbeienplant binnen handbereik, en daar… tussen de groene bladeren, glinsterde een volmaakte rijpe vrucht…

Moraal…
Wat ik ook doe en waar ik ook ga en wat ook mijn ambities zijn; alles is onzeker en tijdelijk.
Laat mij daarom genieten van wat nu is en het beste verwachten.
Hier verblijf ik, stil en nieuwsgierig…

Einde blog 62 – dank voor het lezen..!
(Excuses voor het lange uitblijven.)

Hartelijke groeten,
Luc

PS – volgend blog wordt het Fotoverhaal wat ik lang geleden beloofde – staat in de steigers dus volgt spoedig.

Reageren..?

–  Stuur mij een Email: » Luc@lucaalbrecht.nl…
–  Overige opties – zie: » Contact…
–  Zie ook: » Disclaimer- Privacy

– einde –