Beperkingen van woorden…
Waarom mijn pen soms diensten weigert.
Inhoud – scrollen
– Woorden zijn maar woorden
– Verschillen in waarneming – ‘De Kloof’
– Wie ben ik om te Schrijven?
Hoi allemaal…
Herinneren jullie je mijn belofte uit # 77 nog..?
Over hoe woorden soms tekort schieten voor die diepere lagen..?
Hier is-ie dan – geen ingewikkeld verhaal, geen excuses, maar een heldere duik in waarom mijn pen soms dienst weigert.
Misschien herken je er iets in, of trekt het bij jou iets los wat vastzat.
Laten we gauw verder lezen.
De kern: ‘Woorden zijn maar woorden’…
Intuïtief en spontaan óf Ratio en orde…
Ik ‘lees’ mensen en situaties meestal intuïtief – spontaan, als een eerste ingeving.
De ratio komt later, als afgeleide en logisch gevolg.
Dat werkt super in directe gesprekken: mensen boeken vaak instant vooruitgang, omdat ik de kern van hun vraag aanvoel en daar direct in kan duiken.
Maar mijn gedachten opschrijven..? – dat is inderdaad een heel ander verhaal.
Praktische updates over Thailand of schrijven over klussen..? – Easy..!
Zodra ik dieper wil – over psychosociale krachten, emotionele golven of esoterische inzichten – dan hapert het en wordt het troebel.
Woorden marcheren in het gelid, maar de werkelijkheid doet dat niet.
Ik weet ook: woorden betekenen voor iedereen iets anders, en ik wil zo duidelijk mogelijk overbrengen wat ik bedoel.
Verschillen in waarneming – ‘De Kloof‘
“Woorden zijn er om een idee over te brengen – en een idee is niet de ervaring” [Oosterse wijze]
Hoeveel of wat we uit woorden begrijpen hangt af van wat we weten, en de kaders of ervaringen van waaruit we associëren of herkennen.
Dat noemen we ook wel “referentiekader”.
Daarnaast speelt de individuele emotionele- en karaktertoestand een enorme rol.
Mensen die van nature angstig of onzeker zijn, zijn continu alert op boodschappen die gevaar kunnen betekenen.
Zij horen of lezen gevaar waar dat helemaal niet bedoeld is. En meestal stoppen ze daarna met luisteren – de rest van de boodschap komt niet meer binnen.
Een assertief type, iemand die kritisch is en uit is op discussie, is alert op woorden of aanknopingspunten om te kunnen reageren.
Ook hier stopt het luisteren vaak al na de eerste trigger.
Beperkingen…
En dat is precies waarom woorden zo beperkt zijn voor mij.
Bij schrijven mis ik het non-verbale: klank, tempo, intonatie, houding, gezichtsuitdrukking.
Als intuïtief waarnemer heb ik dat juist nodig om mensen echt te begrijpen – op papier blijft het vaak een schim van wat ik voel.
Woorden slijten door overmatig gebruik.
Populaire ‘buzzwoorden’ verliezen hun betekenis: “liefde” wordt een werkwoord, “narcist” een scheldwoord voor wie zich netjes kleedt.
Wat ooit precies was, wordt vaag en hol.
Wat ik zeg of schrijf, komt nooit puur aan zoals ik het bedoel. Het wordt altijd gekleurd door de ander – door zijn of haar ervaring, emotie en karakter.
Hoe beschrijf je de klik die je voelt als Thaise charme je glimlachend aankijkt?
Probeer het zelf maar eens: beschrijf niet wat je ziet als iemand je charmant lachend aankijkt, maar die warme klik die je vanbinnen voelt?
Of… wat je voelt bij het zien van een prachtige zonsondergang?
Zie je wat ik bedoel..? – Rationele woorden zijn vaak ontoereikend of het wordt wollig en poëtisch.
Bewuster kiezen…
Mijn eigen ervaring is dat ik dit vaker zie gebeuren.
Daarom probeer ik nu bewuster te kiezen welke woorden ik gebruik… en leer ik steeds beter accepteren dat ik nooit de volledige controle heb over hoe ze landen.
Poëtisch en beeldend…
Ben je dan gedoemd tot eeuwige twijfel en een weigerende pen, Luc..?
Nee… talloze schrijvers brengen hun boodschap wél over, vaak zo meeslepend dat mensen verslaafd raken aan hun werk.
Beeldend of poëtisch schrijven blijkt daarbij de sleutel.
Als het rationeel niet lukt, biedt mijn fantasie uitkomst – al ben ik dan misschien voor de rationele lezer wollig en onbegrijpelijk.
Wie ben ik om te schrijven..?
Dan nog de vraag: wie ben ik eigenlijk om dit op te schrijven?
Ik ben geen academicus, geen therapeut, geen goeroe.
Ik ben gewoon iemand die al jaren observeert, voelt, struikelt, opstaat en weer verder gaat.
En in dat proces heb ik het een en ander ontdekt – niet zo zeer in boeken, meer in het leven zelf.
Misschien is dat juist genoeg reden om erover te schrijven.
Niet omdat ik dé waarheid heb, maar omdat ik hoop dat iemand er iets in herkent of er een klein zetje uithaalt.
Die gedacht, dáár doe ik het nu voor – gewoon delen wat ik onderweg heb geleerd.
Tips uit eigen keuken…
Herken je dit? Worstel je zelf ook weleens met blokkades?
Hier wat simpele, beproefde dingen die mij helpen (geen wetten, geen all-in-fix):
- Start klein: schrijf één spontane flits op zonder oordeel. Bouw later uit.
- Blijf in beweging: stilstand maakt het erger – “stromend water zuivert zichzelf”.
- Accepteer limieten: woorden zijn aanwijzers, geen toverstokken.
Soms is “niet te verwoorden” het beste antwoord. - Lach erom: “Mijn pen is op vakantie – in Thailand, natuurlijk”.
- Ik focus op mijn lezers – jullie reacties zorgen voor nieuwe input en richting.
De belangrijkste voor mij: jullie reacties.
Die geven mij nieuwe energie en inspiratie.
Wat komt hierna, Luc..?
Goeie vraag…
Misschien iets over de kracht van stilte? – juist als tegenhanger voor al dat woordengeweld om ons heen?
Of eenvoudig weer een update uit het Thaise leven.
Dank je wel voor het lezen.
Ervan genoten? Of heb je een vraag / herkenning?
Reageer gerust – ik lees en reageer écht!
Hartelijke groeten,
Luc
Mae Aen, Thailand, 12 maart ’26.
Verwante links:
» # 77… – sabbatical
» Klankbord & Spiegelpraat…
» Wie ben ik… – wie ik ben en waar ik vandaan kom
Contact en meer…
» Email mij… – voor je vraag of wat anders
» Contact… – andere contact-opties
» Steuntje voor Luc? – als je iets terug wilt doen (geen verplichting)
» Disclaimer – Privacy… – met juridische info.