Categorie: Blog

Geplaatst op door

Blog # 83 – Vragen, opmerkingen (& kleine update)

Blog # 83…

Vragen, opmerkingen (en een kleine update)

Hoi allemaal,

“Nou Luc, je hebt de smaak weer aardig te pakken”, schreef een lezer laatst.

Dat klopt – schrijven stroomt weer lekker en ik vind het opnieuw leuk om te doen.

En dat komt mede door júllie reacties. Hartelijk dank daarvoor!

Na elk blog krijg ik berichtjes met opmerkingen en vragen.
Sommige zijn zo interessant dat ik ze graag met iedereen deel.

Daarom dit blog:
geen individuele antwoorden, maar een paar punten die me aan het denken zetten, plus een kleine update.

Ik houd het bewust kort en luchtig – anders wordt het zo’n ellenlang verhaal waar niemand op zit te wachten.

Politiek in Thailand

Er kwamen een paar vragen over de politiek hier.

Die kan ik kort beantwoorden: ik bemoei me er niet mee.
Ik ben hier te gast en probeer me aan te passen.
Wie ben ik om te oordelen hoe de Thai hun eigen land besturen?

Bovendien wil ik in mijn blogs graag een positieve toon houden.
Politiek lijkt me daar niet het juiste plek voor.

Vragen & opmerkingen:

Delen van je weelde…

Een lezer vroeg: “Thai verwachten dat je deelt van je weelde – betekent dat dat je alles moet weggeven?”

Nou nee, gelukkig niet.

Het is vooral een sociaal-cultuurding: een verwachting van gulheid en meegaandheid, geen harde verplichting.

In het Westen is gastvrijheid meestal voorwaardelijk en gepland:
je nodigt iemand uit, je bereidt iets voor, en het blijft meestal binnen duidelijke grenzen.

In Thailand is gastvrijheid meer spontaan en relationeel.
Men deelt makkelijker wat men heeft op dat moment – ook als het niet perfect is.
Het gaat minder om “ik heb je uitgenodigd” en meer om “we horen even bij elkaar”.

Voor mij was dat in het begin wennen.
Ik moest leren om vriendelijk maar duidelijk mijn grenzen aan te geven.
Dat wordt hier meestal gerespecteerd.

Een waardevolle les voor iemand die van nature nogal “meegaand” is.

Sympathiek…

Mijn French-coffee verhaal riep veel sympathie en meeleven op.

Sommige lezers wensten me sterkte met “al die moeiten” uit die tijd – en dat vond ik echt heel aardig.

Toch wil ik hier graag duidelijk zeggen: die heftige, ongezonde angsten en fobieën zijn inmiddels heus verleden tijd.

Het verhaal was vooral bedoeld als herinnering aan hoe een klein en simpel iets soms kan helpen – niet als een zielig relaas over hoe zwaar ik het had.

Denk-programma’s…

Met enkele lezers had ik interessante uitwisselingen over blog # 79,
“Beperkingen van woorden”.

Een van hen schreef: “Maar je kunt toch gewoon zeggen wat je voelt, Luc?”

Toen ik antwoordde “en dáár vind ik soms juist geen woorden voor”, was dat voor haar onbegrijpelijk.

Voor mij was dat een mooie bevestiging: we hebben allemaal onze eigen denk- en woord-programma’s, en die sluiten niet altijd naadloos op elkaar aan.

Spreken of zwijgen…

Een echte prater schreef:
“Als ik moet kiezen tussen spreken of zwijgen, kies ik zéker voor spreken.”

Mijn reactie:
“Nou… dan kies ik meestal voor zwijgen.”           

We waren het roerend oneens – en moesten grinniken om hoe hopeloos verschillend we zijn ….

Update:

Website…

We waren lekker bezig met verbeteringen, maar helaas kreeg Marco een ongelukje en belandde in het ziekenhuis.

Zijn aandeel ligt even stil. Gelukkig is het niet heel ernstig, maar het kost wel tijd.
Snelle beterschap, Marco – jaja.., ook een beetje eigenbelang.

Ik heb zelf alvast een aantal aanpassingen gedaan.
De site werkt prima, al is hij nog niet helemaal up-to-date.

Tip-pagina’s…

Nieuw op de site: een serie tip-pagina’s.

Daar zet ik simpele dingen op een rijtje die mij hebben geholpen – en die ik vroeger soms ook aan cliënten gaf.
Nu in de hoop dat anderen er ook iets aan hebben.

Er staan er al vijf en er komen er meer.
Benieuwd? Ga naar » Tips uit mijn eigen ervaring…

Heb jij zelf een onderwerp waar je tips over zou willen lezen?
Laat het me weten – ik kijk er graag naar.

Mail-strubbelingen…

De overstap naar handmatig versturen via Gmail ging niet helemaal vlekkeloos.
Excuses als je daardoor mails dubbel kreeg of – nog erger – in de spam hebt gevonden.

Ik heb kort geprobeerd om via Substack automatisch te versturen, maar dat voelde als een commerciële achtbaan waar ik niet in wilde zitten.

Dus blijf ik het voorlopig gewoon zelf via Gmail doen.
Nu maar duimen dat het iets soepeler gaat!

Het hete seizoen…

We zitten volop in de droge, hete periode.
Overdag is het schroeiend en de smog in Chiang Mai is weer berucht.

De stad ligt in een kom tussen de bergen, dus de vieze lucht blijft hangen.

Ik blijf zoveel mogelijk binnen bij de luchtzuiveraar om mijn luchtwegen en ogen te sparen.

Cream in China…

Cream is al een paar weken in China voor haar “internship”.
De universiteit waar ze verblijft zorgt voor stages bij bedrijven.
Ze leerde al van alles over koffiebranden en barista-werk.

Ze geniet volop en belt elke dag. Mooi om te zien.

Nisa-massage blijft een succes…

Sa’s massage-praktijk draait nog steeds prima, ook nu in het laagseizoen.
Dat is super om mee te maken. 

Mocht je ooit in de buurt van Chiang Mai zijn en interesse hebben in een massage:
Sa geeft ook tips en adviezen over welke stijlen het beste bij jou passen.
Laat het me weten!

Zo, dit was het weer voor deze keer.
Bedankt voor al jullie reacties en vragen – ze geven me veel inspiratie.

Heb jij zelf een vraag of opmerking die je wilt delen?
Laat het me gerust even weten. Ik lees alles met plezier.

Hartelijke groeten,
Luc

Mae Aen, 16 april 2026.

PS
Wil je geen mails meer van mij ontvangen?
Laat het even weten (reply met “stop”) – ik haal je direct van de lijst.
Hartelijk dank alvast.

Of… wil je juist op de hoogte blijven van nieuwe blogs en updates?
Reageer dan met “Inschrijven” – dan zet ik je op de lijst.

Verwante links:

» Tips uit eigen ervaring…
» # 82… – French coffee en de kunst van belonen…
» # 79… – Beperkingen van woorden…

Contact & meer…

» Email… – voor vragen of wat anders
» Contact… – meer contact-opties
» Steuntje voor Luc? – voor als je iets terug wilt doen (geen verplichting)
» Disclaimer & Privacy – met juridische info.

Geplaatst op door

Blog # 82 – French coffee…

Blog #82

Uit mijn herinneringen…

French coffee en de kunst van belonen

Hoi allemaal,

Vandaag iets persoonlijks: een anekdote over hoe ik tijdens mijn crisis een fobie te lijf ging met een simpele beloning – en hoe dat onverwacht goed werkte.

De angst om te winkelen…

Tijdens die moeilijke periode had ik last van fobieën, waaronder een hevige angst om te winkelen.
Alleen al de gedachte aan Albert Heijn zorgde voor paniek: zweten, beven, bevriezen.
Een simpel boodschappen doen werd een helse klus.

Angsten worden soms niet serieus genomen (“stel je niet aan”).
Maar voor wie ze ervaart, zijn ze heel echt.

En ze hebben een positieve functie: ze willen ons beschermen.
Alleen… als ze te sterk worden, maken ze ons juist kleiner.

De tip die hielp…

Iemand gaf me de simpele tip: “geef jezelf een top-traktatie elke keer als je de angst overwint”.

Nou, French coffee met appelgebak was destijds mijn ultieme beloning.

Zo ontstond mijn nieuwe zaterdagochtend-routine: boodschappen doen, daarna meteen door naar de koffieshop voor “het vaste recept”.
Al gauw werd de koffieshop het echte doel – winkelen was alleen nog een tussenstop.

Pas na maanden realiseerde ik me dat de angst voor winkelen allang verdwenen was – terwijl ik nog trouw elke zaterdag mijn French coffee dronk.
Ik stopte prompt met de beloning. De fobie kwam niet meer terug.

Andere fobieën uit die tijd…

Het bleef niet bij winkelen.

Er was ook een periode waarin ik “stomweg” de deur niet uit durfde – zonder duidelijke reden.
Gewoon de drempel over stappen voelde als een onmogelijke opgave.

Die overwon ik stap voor stap: eerst alleen even naar buiten (letterlijk 5 minuten stil rondkijken), daarna elke dag een stukje verder.
Uiteindelijk liep ik weer gewoon de straat op zonder dat mijn hart in m’n keel bonkte.

En ik was soms panisch dat de kassière een aankoop zou afkeuren of me vreemd zou aankijken, ook al was er niets mis mee.

Dat loste ik op door telkens een kort, onschuldig praatje te maken (“druk hè?”).
Na een paar weken was die angst ook weg.

Ik zit hier nu te lachen om die angsten – kan me bijna niet meer voorstellen dat ze ooit zó echt en verlammend voelden.

Het gekke is: toen ze er waren leken ze onoverkomelijk.
Achteraf waren het vooral grote bergen van kleine molshopen.

Kleine afleiding als strategie …

Veel moeders – ook vaders! – doen zoiets al intuïtief.
Moeders proberen een bang kind af te leiden met iets lekkers of door ergens anders op te wijzen.
 
Vaders doen juist spannende dingen, waardoor kinderen leren dat nieuwe avonturen ook leuk kunnen zijn.

Het is geen ontkenning van de angst, maar zachte manieren om jezelf (of je kind) te laten ervaren:
“Niks bijzonders, het is veilig genoeg om door te gaan”.

In Thailand ontdekte ik dat simpelweg lachen om iets beangstigends verrassend goed werkt.
De befaamde Thaise glimlach, soms met een klein grapje erbij, doet dan wonderen.

Angst hoeft niet de baas te zijn…

Ik heb geleerd: angsten hoeven we niet te bevechten of te bagatelliseren.
We kunnen ze erkennen, serieus nemen, relativeren en soms slim omzeilen.

Ja echt.., soms is een kop French coffee met appelgebak genoeg om een fobie te laten verdwijnen.
(Uhm… dit is geen medisch advies hoor!)

Herken je dit?
Of heb je zelf een trucje gevonden om met angsten om te gaan?
Reageer gerust – ik lees alles en reageer ook echt.

De volgende keer wil ik reageren op sommige vragen van de laatste tijd, ook komt er een kleine update.  

Hartelijke groeten,
Luc

Mae Aen, 9 april ’26.

Naschrift…

Wil je meer simpele dingen weten die mij destijds hebben geholpen bij angsten?
(Ik gaf ze ook regelmatig aan cliënten.)

Je vindt ze hier: » Tips bij angsten…
Geen verplichting hoor – het verhaal hierboven is uit mijn herinnering.

PS:
Wil je geen mails meer van mij ontvangen?
Laat het me gewoon even weten (reply met “stop”) – ik haal je direct van de lijst.
Hartelijk dank alvast.

Contact & meer…

» Email… – voor vragen of wat anders
» Contact… – meer contact-opties
» Steuntje voor Luc? – voor als je iets terug wilt doen (geen verplichting)
» Disclaimer & Privacy – met juridische info.

Geplaatst op door

Blog # 80 Thais gezien # 1

Blog # 80…

Thais gezien # 1…

Waarom hiërarchie hier zo logisch voelt (en bij ons vaak botst).

** Mijn persoonlijke observaties over Thailand – soms geïnspireerd door jullie vragen, soms omdat ik het leuk vind om erover te vertellen.

Hoi allemaal,

De afgelopen maanden kreeg ik meerdere keren vragen over:

  • “Wat vind jij nou van die extreme onderdanigheid tegenover hooggeplaatsten in Thailand?”
  • “Hoe ga jij om met die hiërarchische verschillen hier”

Hierna mijn eigen kijk – geen lesje, geen oordeel, gewoon hoe ik het na 14 jaar zie en ervaar.

Kort stukje theorie…

Thailand scoort extreem hoog op machtafstand en collectivisme (Hofstede].

Respect voor ouderen, gezagsdragers en status zit diep ingebakken.

Het is geen onderdrukking, maar een manier om harmonie en orde te houden.
Dat past bij de algemene Aziatische neiging om af te stemmen en mee te bewegen met de groep.

In Nederland is dat juist omgekeerd: iedereen mag zijn zegje doen, ook de jongste in rang, en uitblinken wordt aangemoedigd.

Enkele Thaise voorbeelden…

  • Als ik in een winkel iets vraag aan een jonge verkoper, kijk die vaak eerst naar een oudere collega: “mag ik dit wel zeggen?”
    Vaak neemt de oudere het over.
  • In een groep Thai spreekt bijna altijd de oudste of hoogste-status persoon als eerste. De rest wacht rustig af.
  • Voor Cream is het nog steeds lastig om vragen van Nederlandse bezoekers direct te beantwoorden.
    In Thailand reageren de ouders vaak als vreemden hun kinderen iets vragen.

Plaats op de statusladder…

Westerlingen staan voor veel Thai hoog op de ladder – wij zijn welgesteld en brengen geld binnen als toerist.

Dat levert ons respect, voorrang en goede service op.
Maar het betekent ook: er wordt verwacht dat we delen van onze “weelde”.

Ook Thai die beter af zijn, dragen bij aan familie en vrienden.
Dat is volkomen normaal hier.

Zijn er nadelen..?

Jazeker.

Als status belangrijker is dan geluk, kan dat leiden tot pijn: geen liefdeshuwelijk, geen baan die echt bij je past.

Familie-first gedrag levert niet altijd de beste mensen op de juiste plek.

En sommigen lenen veel te veel om status te kunnen tonen.

Wat is natuurlijker..?

Lao Tzu schreef al: “Wanneer je beseft dat alles in orde is, wordt de wereld een paradijs.”

Foto: voor de buffels is een shit-bad paradijselijk.

Groepsdieren, zoals olifanten, wolven en orka’s leven als Thai: oudsten voorop, veiligheid in de kudde..

Solitaire dieren zoals tijgers en ijsberen leven als veel westerlingen: vrijheid en individuele ontwikkeling, maar met meer risico op eenzaamheid.

Dus: geen beter of slechter – gewoon anders.

Mijn twee stellingen blijven staan

  1. Ik ben hier te gast en probeer me daarnaar te gedragen en af te stemmen.
  2. Voel je je hier niet thuis? Dat kan.
    Vraag jezelf dan even: “waardoor komt dat precies, en kan ik er iets aan bijsturen?”
    Lukt dat echt niet, dan is vertrekken naar waar je wél thuis bent misschien de beste keuze.

Dit werkt voor mij. En voor veel andere relaties hier ook.    

Misschien herken je jezelf in één van deze twee vragen:

“Ik ben hier, maar ik kan maar niet wennen aan bepaalde dingen. Wat nu?“

Of twijfel je nog over: “Thailand… ja of nee?”

Ik zat zelf regelmatig op precies dezelfde plekken.
Wat mij toen enorm hielp, waren een paar simpele vragen aan mezelf:

  • Waarom ben ik hier eigenlijk naartoe gekomen? Wat trok mij aan en is dat nog steeds zo?
  • Maak ik het mezelf niet te moeilijk? En wat is die moeilijkheid precies?
  • Begrijp ik waar mijn ongemak écht vandaan komt?
  • En… is bijsturen voor mij de moeite waard?

Een meester gaf mij destijds dit advies, toen ik hem dezelfde twijfel voorlegde:

“Het is jouw leven Luc. Vraag dit niet aan anderen, ook niet aan mij.
Vraag het aan je diepste zelf: is je vertrek een vlucht, of een nieuw avontuur waar je naar uitkijkt?
Je neemt jezelf namelijk altijd mee – inclusief je hang-ups.
En wat je ook kiest… ga er volledig voor en kijk niet om.”

Ik denk nog vaak aan zijn woorden.
En ben dankbaar dat ik uiteindelijk zelf heb gekozen en de verantwoordelijkheid heb genomen.

Herken je dit een beetje? Of heb jij andere vragen?
Reageer gerust – ik lees ze allemaal en reageer ook echt.

Tot de volgende keer – misschien weer iets Thais, misschien iets heel anders.

Hartelijke groeten,
Luc

Mae Aen, 19 maart ’26.

PS:
Wil je geen mails meer van mij ontvangen?
Laat het me gewoon even weten (reply met “stop”) – ik haal je direct van de lijst.
Hartelijk dank alvast!

Verwante links:

» Thailand, land van de glimlach… – waarom ik mij hier thuisvoel

Contact & meer…

» Email… – voor vragen of wat anders
» Contact… – meer contact-opties
» Steuntje voor Luc? – voor als je iets terug wilt doen (geen verplichting)
» Disclaimer & Privacy – met juridische info.

Geplaatst op door

Blog # 79 – Beperkingen van woorden

Beperkingen van woorden…

Waarom mijn pen soms diensten weigert.

Inhoud – scrollen
– Woorden zijn maar woorden
– Verschillen in waarneming – ‘De Kloof’
– Wie ben ik om te Schrijven?

Hoi allemaal…

Herinneren jullie je mijn belofte uit # 77 nog..?
Over hoe woorden soms tekort schieten voor die diepere lagen..?

Hier is-ie dan – geen ingewikkeld verhaal, geen excuses, maar een heldere duik in waarom mijn pen soms dienst weigert.

Misschien herken je er iets in, of trekt het bij jou iets los wat vastzat.
Laten we  gauw verder lezen.

De kern: ‘Woorden zijn maar woorden’…

Intuïtief en spontaan óf Ratio en orde…

Ik ‘lees’ mensen en situaties meestal intuïtief – spontaan, als een eerste ingeving.
De ratio komt later, als afgeleide en logisch gevolg.

Dat werkt super in directe gesprekken: mensen boeken vaak instant vooruitgang, omdat ik de kern van hun vraag aanvoel en daar direct in kan duiken.

Maar mijn gedachten opschrijven..? – dat is inderdaad een heel ander verhaal.
Praktische updates over Thailand of schrijven over klussen..? – Easy..!

Zodra ik dieper wil – over psychosociale krachten, emotionele golven of esoterische inzichten – dan hapert het en wordt het troebel.
Woorden marcheren in het gelid, maar de werkelijkheid doet dat niet.

Ik weet ook: woorden betekenen voor iedereen iets anders, en ik wil zo duidelijk mogelijk overbrengen wat ik bedoel.

Verschillen in waarneming – ‘De Kloof‘

“Woorden zijn er om een idee over te brengen – en een idee is niet de ervaring” [Oosterse wijze]

Hoeveel of wat we uit woorden begrijpen hangt af van wat we weten, en de kaders of ervaringen van waaruit we associëren of herkennen.
Dat noemen we ook wel “referentiekader”.

Daarnaast speelt de individuele emotionele- en karaktertoestand een enorme rol.

Mensen die van nature angstig of onzeker zijn, zijn continu alert op boodschappen die gevaar kunnen betekenen.
Zij horen of lezen gevaar waar dat helemaal niet bedoeld is. En meestal stoppen ze daarna met luisteren – de rest van de boodschap komt niet meer binnen.

Een assertief type, iemand die kritisch is en uit is op discussie, is alert op woorden of aanknopingspunten om te kunnen reageren.
Ook hier stopt het luisteren vaak al na de eerste trigger.

Beperkingen…

En dat is precies waarom woorden zo beperkt zijn voor mij.

Bij schrijven mis ik het non-verbale: klank, tempo, intonatie, houding, gezichtsuitdrukking.
Als intuïtief waarnemer heb ik dat juist nodig om mensen echt te begrijpen – op papier blijft het vaak een schim van wat ik voel.

Woorden slijten door overmatig gebruik.
Populaire ‘buzzwoorden’ verliezen hun betekenis: “liefde” wordt een werkwoord, “narcist” een scheldwoord voor wie zich netjes kleedt.
Wat ooit precies was, wordt vaag en hol.

Wat ik zeg of schrijf, komt nooit puur aan zoals ik het bedoel. Het wordt altijd gekleurd door de ander – door zijn of haar ervaring, emotie en karakter.

.. of het gevoel als iemand je glimlachend aankijkt?

Hoe beschrijf je de klik die je voelt als Thaise charme je glimlachend aankijkt?

.. en hoe voelt het kijken naar een fabelachtige zonsondergang?

Probeer het zelf maar eens: beschrijf niet wat je ziet als iemand je charmant lachend aankijkt, maar die warme klik die je vanbinnen voelt?
Of… wat je voelt bij het zien van een prachtige zonsondergang?
Zie je wat ik bedoel..? – Rationele woorden zijn vaak ontoereikend of het wordt wollig en poëtisch.

Bewuster kiezen…
Mijn eigen ervaring is dat ik dit vaker zie gebeuren.

Daarom probeer ik nu bewuster te kiezen welke woorden ik gebruik… en leer ik steeds beter accepteren dat ik nooit de volledige controle heb over hoe ze landen.

Poëtisch en beeldend…

Ben je dan gedoemd tot eeuwige twijfel en een weigerende pen, Luc..?
Nee… talloze schrijvers brengen hun boodschap wél over, vaak zo meeslepend dat mensen verslaafd raken aan hun werk.

Beeldend of poëtisch schrijven blijkt daarbij de sleutel.
Als het rationeel niet lukt, biedt mijn fantasie uitkomst – al ben ik dan misschien voor de rationele lezer wollig en onbegrijpelijk.

Wie ben ik om te schrijven..?

Dan nog de vraag: wie ben ik eigenlijk om dit op te schrijven?
Ik ben geen academicus, geen therapeut, geen goeroe.

Ik ben gewoon iemand die al jaren observeert, voelt, struikelt, opstaat en weer verder gaat.
En in dat proces heb ik het een en ander ontdekt – niet zo zeer in boeken, meer in het leven zelf.

Misschien is dat juist genoeg reden om erover te schrijven.
Niet omdat ik dé waarheid heb, maar omdat ik hoop dat iemand er iets in herkent of er een klein zetje uithaalt.

Die gedacht, dáár doe ik het nu voor – gewoon delen wat ik onderweg heb geleerd.

Tips uit eigen keuken…
Herken je dit? Worstel je zelf ook weleens met blokkades?
Hier wat simpele, beproefde dingen die mij helpen (geen wetten, geen all-in-fix):

  • Start klein: schrijf één spontane flits op zonder oordeel. Bouw later uit.
  • Blijf in beweging: stilstand maakt het erger – “stromend water zuivert zichzelf”.
  • Accepteer limieten: woorden zijn aanwijzers, geen toverstokken.
    Soms is “niet te verwoorden” het beste antwoord.
  • Lach erom: “Mijn pen is op vakantie – in Thailand, natuurlijk”.
  • Ik focus op mijn lezers – jullie reacties zorgen voor nieuwe input en richting.

De belangrijkste voor mij: jullie reacties.
Die geven mij nieuwe energie en inspiratie.

Wat komt hierna, Luc..?

Goeie vraag…
Misschien iets over de kracht van stilte? – juist als tegenhanger voor al dat woordengeweld om ons heen?
Of eenvoudig weer een update uit het Thaise leven.

Dank je wel voor het lezen.
Ervan genoten? Of heb je een vraag / herkenning?
Reageer gerust – ik lees en reageer écht!

Hartelijke groeten,
Luc

Mae Aen, Thailand, 12 maart ’26.

Verwante links:

» # 77… – sabbatical
» Klankbord & Spiegelpraat…
» Wie ben ik… – wie ik ben en waar ik vandaan kom

Contact en meer…

» Email mij…  – voor je vraag of wat anders
» Contact… – andere contact-opties
» Steuntje voor Luc? – als je iets terug wilt doen (geen verplichting)
» Disclaimer – Privacy… – met juridische info.

Geplaatst op door

Blog # 77: Terug van weggeweest | Sa’s eigen praktijk…

Blog # 77…

Terug van Weggeweest

Update met een Twist…

In dit Blog – [scrollen]:
1. Schot in de roos: Sa ’s massagepraktijk
2. Cream ’s update…
3. En ik dan, Luc..?
4. Beperkingen van woorden – “Schrijven of Zwijgen..?”

Mae Ann, Thailand, 22 januari 2026.

Hallo allemaal..!

Het is écht even geleden – ruim een jaar alweer.
Ik hoop dat dit blog een beetje goed maakt dat ik zolang stil was.
De pauze kwam niet zomaar. Eerst dacht ik “ach… er valt weinig te melden”, maar het zat dieper…

Ik worstelde om mijn gedachten in woorden te vangen – vooral over die diepere kant van het leven die ik vaak voel en waardevol vind, maar niet altijd kan uitleggen.

Disclaimer…
Wie mij kent – of mijn blogwerk langer volgt – weet dit al: ‘diepere roerselen’ houden mij soms bezig. Dat hoort bij mij en blijft terugkomen.
(Lees eventueel mijn Blog-intro…)

Herken je dit..?
Nou, hopelijk vind je het niet erg als het weer even die kant op gaat. Het is gewoon wie ik ben.

Mijn waarnemingen lopen vaak net even anders dan bij anderen – en dat maakt het soms lastig om goed over te brengen.
Meer daarover straks in “Beperkingen van Woorden” – ga mijn best doen om het deze keer wél te vangen.

Hier in Thailand stroomt het leven door, voor ons met een paar spannende wendingen.
Dat verdient een update – ik begin met het grote nieuws…

1. Schot in de Roos: Sa’s eigen praktijk…

De meest impactvolle verandering..!
Sa heeft een massagepraktijk overgenomen!
Dat schudde ons leven flink door elkaar, op een goede manier!
Het is hélemaal haar ding – ze bloeit als nooit tevoren.

De locatie is top: gunstig gelegen met amper concurrentie in de buurt. En naburige resorts hebben haar ontdekt, inclusief een zorgresort voor dementerende gasten.
Iedereen roemt haar therapeutische skills. Geweldig om te zien!

Foto: stralend in haar eigen praktijk.

De praktijknaam..? – “Nisa Thai Massage”.
Cream ontwierp de huisstijl en presenteerde hem op Facebook + Google – blijkt een slimme zet!
» Facebook…
» Google…

Hoe het ons verandert…

De praktijk draait 7 dagen per week, van 9 tot 21 uur.
Sa is vaak pas na tienen klaar, en dan moet er nog schoongemaakt worden.
Hygiëne is cruciaal – de Thaise overheid controleert streng, en terecht.

Resultaat: lange dagen – ze slaapt meestal ter plekke, ook om die donkere bergweggetjes ’s avonds te mijden.

En ik..?
Ik leef weer als een heremiet.
Past perfect bij me – ik gedij bij alleen zijn, zelfzorg en de rust van onze oase.
Altijd wat te klussen of beleven hier, nooit saai.

Misschien denk je nu: “Dat is toch geen leven, Luc? Daarvoor zit je toch niet in Thailand?”
Goed punt als je dat denkt… ik wil je graag uitleggen waarom dit voor ons wél klopt:

  • Het geeft veel voldoening om iemand van wie je houdt te zien stralen in haar passie…
  • Ik gun haar dat van harte – ze bruist van energie en talent, en ik weet hoe gezond het is om daar volop mee bezig te zijn.
  • Ik kwam hier niet voor een ‘samen-op-de-bank’-routine of om vertroeteld te worden.
  • Veel Thai werken jaren in het buitenland zonder thuis te komen; Sa hoeft dat godzijdank niet meer.

In mijn ervaring zijn er twee type Thaise partners…
Type 1: die een luxe koninginnenleven willen, op kosten van hun (buitenlandse) wederhelft.
Type 2 wil bijdragen en onafhankelijk zijn. Sa is absoluut van type 2.

Bovendien, de meeste Thai hebben een ijzersterke werkethiek – ik ben erg trots op haar!

Zakelijk bekeken…

Sa nam de praktijk over van een mevrouw waar ze eerder voor werkte. Ze betaalde voor inventaris en goodwill, het pand is gehuurd.
Ze gaf het een complete make-over in haar stijl, met hulp van vriendinnen.

Ze wilde alles op eigen kracht doen en zélf investeren, zonder mijn inbreng.
Dat motiveert haar extra om hard te werken, al maak ik me soms zorgen over haar fanatisme.
Obsessief..? – ja, soms wel, maar… het betaalt zich uit op alle fronten.

2. Cream’s update…

Met Cream gaat het prima op de universiteit – zij is erg serieus, geniet en excelleert.
Volgend jaar haar laatste jaar, en ze plant al om door te studeren.

Ze belt mij dagelijks, komt bijna elk weekend thuis en helpt dan mee.
Een neefje in de stad springt ook bij. Echt Thais teamwerk!

Internship China…
Afgelopen voorjaar was Cream in Taiwan voor een uitwisseling.
Komende april gaat ze twee maanden een Internship doen, bij een agrarische universiteit in een afgelegen Chinese provincie.

3. En ik dan, Luc..?

Met mij gaat het uitstekend. En… al lijkt het aan de oppervlakte rustig, onder de motorkap gebeurd van alles – meer daarover straks.

Eerst wat basis info…
Ik sta vóór de eerste ochtendkrieken op, rond 6 uur…
– begin met een korte meditatie, dan een uurtje Tai Chi en andere oefeningen. Vervolgens ontbijt, koffie, en klussen tot het te warm wordt (ongeveer 11 uur).

Stel je eens voor…
Wakker worden met trage bewegingen en koffie mét op ons terras-met-uitzicht.
Beelden van mystiek dampende aura’s boven postzegelgrote rijstveldjes en groen glooiende heuvels…
– uitbundige vogelconcerten, en een vurige zon-bal die onstuitbaar omhoog klautert.

Terras-uitzicht: goudgele rijst en groen-glooiende heuvels.

Ik besef elke morgen weer hoe bevoorrecht ik ben om dit alles te mogen meemaken…
– Paradijselijk genot en puur geluk voor een ochtendmens als ik.

Middags: na de lunch siësta, meer klussen, computerwerk of huishouden – (met wekelijkse hulp van een Birmese dame).
Avond: na nog een korte meditatie vroeg naar bed.

Ik kook voor mezelf en in de weekends kookt Cream vaak, of we laten ons verwennen in een dorpsrestaurantje.
Uhm… helaas is Thais restaurant-eten niet meer zo gezond – vol suikers en chemische toevoegingen.
En… obesitas rukt op – werkelijk schokkend hoe snel dat gaat!

Mijn gezondheid eiste een boost...

Afgelopen augustus schrok ik me een hoedje: voelde me uitgeput, pafferig en mijn energie was ver te zoeken. Mentaal was het ook wat mistig.
Herkenbaar voor sommigen van jullie misschien..?

Na wat research wist ik het zeker: “Het roer moet drastisch om”.
Het werd low-carb eten (geen suiker en nauwelijks Rijst, brood of pasta – wel vlees, vis en eieren)…
– en Tai Chi werd uitgebreid met krachtoefeningen.

Oh ja.., suiker blijkt echt verslavender dan ik dacht.
Geloof me asjeblieft: “Verslavender dan drugs” is geen overdrijving..!!

Het resultaat: In twee maanden ruim 10 kg lichter, energie die terug is, en mijn hoofd is weer helder.
Ik voel me weer helemaal mezelf – kwiek, helder en energiek – en daar ben ik oprecht dankbaar voor.

Veranderingen kosten tijd, maar ze lonen…

Eerder schreef ik over het schrappen van onze resortplannen hier.
Achteraf kostte dat meer energie dan gedacht – door alle creativiteit die ik erin had gestopt.
En nu..? – Blij dat het niet doorging; herbergier zijn past echt niet bij me.

Pijnlijk inzicht: weinig vraag naar mijn coaching en advies.
Mensen die me raadplegen boeken snel vooruitgang, maar ik zou meer willen bijdragen.

Toch heb ik er vrede mee. Ik focus nu op eigen groei, welzijn en mijn directe omgeving.
Motto: “mooie dingen maken, of dingen mooi maken” – in huis, tuin en leven.

4. Beperkingen van woorden…

Hiervoor al gezegd – schrijven werd lastig omdat woorden tekortschieten voor mijn diepere inzichten.
Praktische stuff gaat vanzelf – graadje dieper en het hapert.
Mijn intellect reikt niet ver genoeg, of het is simpelweg niet te vangen in taal.
Binnenkort meer in een speciaal blog..!

Ik ervaar al levenslang verschillen in waarneming en inzicht met anderen – dat schept  vaak afstand.
Erover schrijven..? – Tja, dat is ingewikkeld juist door die kloof. Hopelijk vind ik de juiste woorden gauw.

Filosoferen en ‘Wie Ben Ik?’

Nadenken is mijn tweede natuur, zoals rijst bij Thailand hoort.
Maar… wát een geleuter overal..! – veel onzin en regelrechte leugens, vooral in nieuws en politiek.
“Breek me de bek niet open..!”

En dan de gedachte: ‘Wie ben ik om te denken dat mijn woorden tellen?’

‘Schrijven of Zwijgen..?‘

Dit herinnert me aan dat Joodse verhaal van de boer met zijn kippen – uit de tijd toen afstand-communicatie nog via een telegraaf in het postkantoor ging.

Hij ging naar een verre stad om kippen te verkopen; verkocht ze snel en wilde telegrammen naar zijn vrouw maar dacht: “ze weet alles al, ben hier immers voor de verkoop!”
Dus geen telegram.

Zo voel ik me vaak:
“Is dit nodig of zinvol, Luc..? – of beter Zwijgen?”

Toch: nieuwe ingevingen komen vast.
Beloofd: ik hou jullie op de hoogte!

Hier eindigt blog # 77…
Dankjewel dat je hebt meegelezen…
– ik hoop dat je er een beetje van genoten hebt, of in elk geval een glimlach op je gezicht hebt gekregen.

Reacties zijn altijd welkom – ik lees ze graag, echt waar.
Tot gauw, en hou je goed..!

Groeten uit Mae Aen,
Luc

Verwante links:

» Blogintro…
» Onze oase…

Contact & meer…

» Email mij… – voor je reactie of vraag
» Contact… – andere contact-opties
» Steuntje voor Luc? – als je iets terug wilt doen (geen verplichting)
» Disclaimer – Privacy… – met juridische info

— einde pagina—

Geplaatst op door

Blog # 76: Wateroverlast…

Blog # 76…

Mae Ann, 6 oktober 2024.

Wateroverlast…

Ik kreeg van verschillende kanten vragen over de wateroverlast in Chiang Mai, en besloot er
kort over te schrijven.

Er is inderdaad heel veel water gevallen.., en het lijkt nog niet voorbij.
Ook in Mae Ann staat veel (onder) water. Maar, omdat wij op een heuvel wonen, is het bij ons gelukkig droog.
Sommige uitvalswegen zijn moeilijk begaanbaar en soms afgesloten.

Cream kan niet uit de stad naar huis komen, ook in haar buurt staat veel (onder) water, wel lijkt het onder controle.

Als je er beelden over wilt zien, hier de link naar een YouTube filmpje [Engels gesproken]:
»» Chiang Mai – Zware overstromingen…
Let op hoe kalm de Thai er over het algemeen mee omgaan.

Er is vast meer over in het nieuws.

Overzicht-foto van de stad…

‘Dit hoort ook bij wonen in Thailand’, moet je maar denken.
En… “ook dit gaat voorbij” is een credo wat ik mezelf vaak voorhou.

Hopelijk gaat het volgende blog over opwekkender zaken.

Hartelijke groeten,

Luc

Reageren..?

Email naar »»  Luc@lucalbrecht.nl…
Andere opties, zie »» Contact…

Zie ook: »» Disclaimer – Privacy...

— einde pagina —

Geplaatst op door

Blog # 75: Bezig bijtje | Perfecte moesson | R.I.P. Snuffy + De stroom van leven…

Blog nr. 75…

Mae Aen, Thailand, 31 augustus 2024.

“Bezig Bijtje in Thailand..”

Dit Blog gaat over…
– Vijverwerk…
– de Perfecte Moesson & Ideale Planttijd…
– Prachtige Rijst-Paddy ’s…
– R.I.P. … & de Stroom van Leven…

“Verwachtte je al eerder een blog..?”

Nou, de tijd vliegt als je druk in de weer bent – vooral als je ouder wordt, merk ik.
Ik ben een Bezig Bijtje met kluswerk rond ons huis en op het land.

Onze Birmese bouwers waren er weer en zij hebben een paar lang  gewenste zaken afgerond:
– Drie watertanks, waardoor we binnenkort ons eigen drinkwater hebben.
– Verharding van de inrit en parkeerplek – eindelijk baggervrij binnenrijden en parkeren.
– Een ‘werktoilet’ voor de bouwers en iedereen die af en toe op ons land komt werken.

Vijverwerk…

Aan de voorzijde van ons huis zijn drie betonnen vijvers met twee watervalletjes. In de vijvers zwemmen Koi karpers – die zijn kleurrijk en sereen.

In mijn vorige blog stond dat ik bezig was met reparaties en veranderwerk aan de vijvers.
Want.., ondanks dat ze bij de bouw erg degelijk gemaakt zijn, waren er op enkele plekken zogenoemde ‘zetscheurtjes’ ontstaan.

Alles is weer in orde en ik heb fonteintjes plus extra filters en zuurstoftoevoer aangebracht. Nu ben ik bezig om de waterstromen opnieuw in te regelen.

Zodra het water weer glashelder is, voegen we nog enkele nieuwe vissen toe – één vijver is namelijk nog leeg.
Uhm.., en daarna komen er foto’s in een blog.

Voor vijverkenners: ik weet nu uit ervaring wat een opgave kan zijn om vijverwater helder en gezond te houden.

Moesson volgens het boekje…

Het regenseizoen is dit jaar perfect!
Het regent hier al weken lang elke dag – soms heftig, maar meestal miezerregen. De hitte en droogte uit het vorige blog zijn daardoor voorgoed vergeten.

Hoewel ik in Nederland meestal depri werd van lange regenperiodes, kan ik er hier van genieten. Misschien komt het doordat de temperatuur altijd aangenaam blijft en er geen gure winden zijn.

Hoe dan ook, ik ben blij met de regen. Het heeft zo zijn voordelen – ik kan bomen planten en onze Paddy-rijstvelden zijn prachtig groen!

Ideale planttijd = “NU..!”

Volgens een wijze uitspraak is er maar één goed antwoord op de vraag: ‘Wanneer is de beste tijd om bomen te planten..?’ – “10 jaar geleden!”
En als je het toen niet hebt gedaan is het antwoord: “NU..!”

Hier geldt echter een extra antwoord: “Aan het begin van de regentijd” – omdat de jonge bomen dan voldoende water krijgen om goed te wortelen. Dit jaar hebben we dus veel geluk met de regen.

Ik heb inmiddels meer dan 10 Mango-bomen, 4 Jack-fruit, 3 Guave, 4 Lamyaai en een aantal sierbomen en heesters geplant. Een percentage van nieuwe aanplant overleeft de droge periode niet, schreef ik eerder.

Nu blijken bijna alle Teak, Lemon en Ramboetan die ik vorig jaar heb geplant ineens snel door te groeien, natuurlijk dankzij de overvloedige regen.

Prachtige Paddy ’s…

We hebben ons land nu meer dan 13 jaar en dit is de eerste keer dat de Paddy-rijstveldjes er zó mooi uitzien. Dat heeft twee redenen…
1. Rijst heeft veel schoon water nodig en dat hebben we dit jaar letterlijk in overvloed.
2. Rijst telen is een heuse kunst, vooral op Paddy-veldjes tegen de heuvels. Gelukkig hebben we een meester-rijstboer gevonden die het vak verstaat.

We hadden bijna de moed opgegeven dat we ooit nog rijst op onze Paddy ’s zouden zien. Rijst telen op relatief kleine veldjes is eigenlijk financieel niet haalbaar. Daarom hebben we op de kleinste veldjes bomen geplant.

Kort voor de regentijd kwam onze oude buurman langs en Sa vroeg hem of hij misschien rijst wilde telen op ons land – wij kenden zijn meesterschap. Na een paar dagen bedenktijd begon hij enthousiast.

Voor hem is het financieel wel haalbaar omdat wij het onderhoud betalen – wat we anders ook moeten doen – en hij als gepensioneerde zo een extraatje verdient.

Het is fascinerend om te zien hoe een meester-rijstboer dagelijks zijn rijst inspecteert en aanpassingen doet aan de watertoevoer, en voor de juiste voeding zorgt.
Ook houdt hij het land maagdelijk schoon en onkruidvrij. Ons land ziet er nu pico bello uit en ons uitzicht is onbetaalbaar..!

Groen groeiende rijst – Prachtig en Mystiek…

R.I.P. Snuffy…

Op 8 juli hebben we afscheid genomen van onze geliefde chocolade Labrador Snuffy.
Ze was al een tijd minder actief en in de weken voor haar overlijden werd ze steeds slechter.

We brachten haar nog naar de dierenarts maar er was niks bijzonders te vinden.
Het leek erop dat Snuffy gewoon ‘op’ was – tijdens hete perioden had ze het vaak moeilijk, begrijpelijk voor een Labrador in de tropen.
Sa en ik waren bij haar toen ze in de nacht rustig heenging. De dag erop hebben Cream en ik haar begraven onder de geurbomen bij ons huis.

Snuffy was meer dan 12 jaar een trouw en alert maatje – Sa en Cream missen haar zachte knuffels, en ik mis bovendien haar intense ‘goeiemorgen-kwispel’ en onze ochtendwandelingen.

Ruim 12 jaar een alert maatje…

De stroom van leven…

Ook in Thailand geeft het leven een constante stroom aan veranderingen en uitdagingen, en aan schoonheid en vreugde!
Van het verhardingswerk rondom ons huis tot de mystieke pracht van onze Paddy ’s en het verlies van onze dierbare viervoeter – elke dag schept haar eigen nieuws en sfeer.

Terwijl de regen zorgt voor levendige groei en wij genieten van het resultaat van ons werk, blijft Snuffy in herinnering altijd bij ons.
Op naar het volgende blog, met oude verhalen en de avonturen die ons wachten.

Hier eindigt blog 75 – dank voor het lezen!

Hartelijke Groeten,

Luc

PS:
– Ben je enthousiast over mijn schrijverij..? – Deel het met familie, vrienden, collega’s en op social media.
– Wil je meer van mij lezen..? – Meld je aan bij Nieuwsbrief – [bovenaan] – en ik hou je op de hoogte van nieuwe blogs en andere ontwikkelingen.

Reageren..?

Ik ben altijd benieuwd naar reacties, dus voel je vrij om je gedachten te delen!
Stuur een email naar »»  Luc@lucalbrecht.nl…
Voor andere opties, ga naar »» Contact…

Overige Links:
»» Blog introductie…
»» Disclaimer – Privacy...

— einde pagina —

Geplaatst op door

Blog # 74: Hitte + droogte | Blogexperimenten | Rijlessen

Blog nr. 74…

Mae Ann, Thailand, 3 mei 2024.

Update…

Een Blog over hitte, droogte, bananen, blogexperimenten en rijlessen – én… over buitenlanders met Tropenkolder.

Ben je Nieuw als lezer..? Dan nodig ik je van harte uit om mijn »» Blog-Introductie te lezen.
Overweeg ook om je in te schrijven voor mijn Nieuwsbrief – het is kosteloos en uitschrijven is net zo simpel. Het zal mij aanmoedigen bij mijn schrijverij.

Het weer…

In Nederland zijn weersverwachtingen hét gespreksonderwerp. In Thailand is dat nu niet anders, we worden namelijk getrakteerd op hittegolf na hittegolf.

Al weken achter elkaar stijgt de temperatuur boven de 40 en daalt ’s nachts niet onder de 25 graden. Gelukkig wint Chiang Mai het niet qua hitte – wel qua luchtvervuiling, helaas

Ondanks onze dubbele muren is alles inmiddels door en door warm. Stel je eens voor; je stapt uit bed en de vloer en alles wat je aanraakt is warm. Zonder airco is dat afzien, alhoewel… ook de gelukkigen mét airco hebben het zwaar.

Ik rangschik mezelf niet bij de Klimaat-fanaten – ook niet bij de ontkenners. De hitte en droogte zijn weliswaar extreem en langdurig maar dat gebeurde al vaker.

Droogte…

Ja, die droogte. Tijdens het Songkran feest, begin april, is er wat regen gevallen, daarna bijna niks meer. Mae Ann is een droog gebied, waarschijnlijk omdat buien worden omgeleid door de luchtstromen in de bergen.

Momenteel dreigen onze vijvers droog te vallen. Als dat gebeurt moet er een tankwagen aan te pas komen.

Geknakte bananen…

De hitte en droogte zijn funest voor onze nieuwe aanplant. Ik schreef eerder over mijn taak om het jonge plantgoed in leven te houden.

Maar.., bananen gebruiken erg veel water, en sommige nieuwe plantjes zijn verdroogd, zelfs volwassen planten hebben het begeven. Ik moest sommige vroegtijdig oogsten omdat hun stammen waren geknakt.

Let op: we zitten niet bij de pakken neer – er gaat zoveel wél goed!

Geknakt door droogte en het gewicht van de tros...
Bezweken door droogte en het trosgewicht…
{Deze foto nam ik vroeg in de ochtend – vandaar het onduidelijke beeld, sorry.]

Bananen zijn natuurwondertjes…

Elke plant produceert eenmaal een tros bananen en wordt daarna omgehakt. Naast de bestaande planten komen automatisch nieuwe omhoog.

Wist je dat het sap uit de stam zuiverend werkt?
Als we hier een betonnen watertank maken, brengen we eerst fijn gehakte bananenstam in het water. Dat neutraliseert de chemische troep uit het cement. Ook het bananenblad wordt veel gebruikt, onder meer voor decoratie en om eten in te verpakken.

Een bananenstam bestaat uit samengekomen bladstelen – je kunt het dus een ‘pseudostam’ noemen. In die bladsteel lopen talloze kanaaltjes waardoor het kleverige vocht krachtig omhoog stroomt. Oh, die wonderlijke natuur!!

Goud & Geur…

Nu ik toch euforisch ben…
Ondanks – of misschien Dankzij – het extreme weer bloeit de Gouden regen overvloedig. Ook de bekende Thaise ‘Le-Lavendie’ lacht ons stralend toe – haar verrukkelijke geur werkt betoverend!

Gouden Regen – de Nationale bloem van Thailand…
Le-Lavendie – een Thais Geurkanon…

Trots op…

De meeste nieuwe bomen zijn springlevend, alleen twee Teakbaby’s en enkele Guave-boompjes lijden zichtbaar.

Ik ben trots op dit groene resultaat – temeer omdat de hitte mij binnen houdt. Ben bezig met wat reparatie- en veranderwerk aan onze visvijvers maar dat moet in de namiddag en avond en soms is het dan nog te warm.

Dit trage tropenbestaan ondermijnt mijn conditie. Uhm… en mijn gewicht neemt voelbaar toe, ondanks mijn dagelijkse portie Tai Chi.

Knettergekke buitenlanders…

Wat mij stoort tijdens deze hitte, zijn sommige kolderieke buitenlanders. Ik zie jongelui in shorts of zelfs bikini’s op scooters rijden – pure onkunde, echt te dom voor woorden! Naast uitermate ongepast ook erg ongezond!

De asfalt- en betonwegen zijn werkelijk witheet – en die roosterende schroeihitte straalt je tegemoet. De doorsnee Thai komt alleen maar buiten in mummie verpakking.

Blog experimenten…

Doelen: mijn blogwerk verbeteren en m’n leeskring vergroten.
Het aankondigen van Nieuwe blogs gaat nu automatisch, dat heeft voordelen zoals:

Jullie kunnen super simpel zelf “In en Uitschrijven”.
Fantastisch, want Ik wil niemand lastig vallen als mijn schrijfsels niet meer passen. Ikzelf vind ongevraagde mail irritant en… “behandel een ander zoals je zelf behandelt wil worden!”

‘Statistiek’ vertelt mij of m’n blogs gelezen worden.
En wat blijkt – meer dan 60% wordt gelezen! Volgens kenners een uitstekende score.
Ik begrijp het overigens best als je er niet aan toekomt – sommige van jullie moeten dagelijks zóveel lezen.

Inzicht en ervaring delen…

Verschillende lezers moedigden mij aan om meer van mijn inzichten en ervaringen te delen – “Je hebt zoveel te bieden waar anderen iets aan kunnen hebben Luc”.

“Heb je mijn ‘ Verhalen-blogs’ gezien?” – blog # 72 en 73. Dat waren mijn eerste deel-pogingen.
Deze meldde ik ook op LinkedIn – een aparte wereld.

Ik zoek naar de beste manier en ga de Verhalen afwisselen met Update-blogs over mij en mijn Thaise leven.
Nogmaals mijn doelen: variatie, betere blogs en meer lezers. Dit laatste is best een uitdaging maar.., ik ben een uniek exemplaar met mijn eigen visie en stijl.

Feedback…

“Hoe weet je of je blogs beter gewaardeerd worden Luc?”
Meer lezers is een uitstekend signaal. Daarnaast is ‘Jullie feedback mijn kompas!’
Alleen samen met jullie kan mijn blogavontuur een succes worden. Dus: reageer; geef commentaar, doe suggesties, stel vragen.

“En als het niet loopt zoals gehoopt?” – dan gooi ik het roer weer om.
Creatief bezig zijn houdt me jong – en als anderen daar iets aan hebben is het pas echt “de moeite waard”. Niets doen is alleen een optie als mijn stilte ergens aan bijdraagt.

Cream Chauffeur…

Cream krijgt momenteel autorijles. Ook dat gaat hier anders dan in Nederland. Ze heeft vijf dagen 2 uur les – eerst op een afgesloten terrein, daarna op de openbare weg.
Opmerkelijk – haar eerste lesuur ging over techniek, ze weet nu wat er onder de motorkap gebeurt en hoe de remmen werken.

Op de vijfde dag doet ze examen – ‘afrijden’ en theorie’.
Succes gegarandeerd – kosten: 4.000 Thai Baht = (± € 115).
Tja.., Thailand heeft heus goeie kanten.  

Hier eindigt blog 74, dank voor het lezen!
Ben je enthousiast over deze Update..? Deel hem met familie, vrienden, collega’s en op social media.

“Wil je meer van mij lezen?”
Schrijf je dan in voor mijn Nieuwsbrief, en ik hou je op de hoogte van nieuwe blogs, updates en andere ontwikkelingen.

Hartelijke Groeten,

Luc

Reageren..?

Ik ben altijd benieuwd naar reacties – immers: “jouw feedback is mijn kompas!” Dus, voel je vrij om je gedachten te delen!
Stuur een email naar »»  Luc@lucalbrecht.nl…
Voor andere opties, ga naar »» Contact…

Overige Links:
»» Blog introductie…
»» Disclaimer – Privacy...

… einde pagina …

Geplaatst op door

Blog nr. 73… 5 april 2024

Blog # 73…

Mae Ann, Thailand, 5 april 2024.

Ontdek de Kracht van Herinneringen…

–  verhalen en anekdotes die het leven kleur geven. Ik hoop dat ze jou net zoveel inzichten geven als ze mij hebben gedaan – mijn Lessen en Inzichten staan onderaan beschreven.

Let op: Namen en omstandigheden zijn veranderd uit respect voor de privacy, en soms is gewoon mijn verbeelding aan het werk.

Ben je Nieuw als lezer..? Dan nodig ik je van harte uit om mijn »» Introductieblog te lezen.
Ook hoop ik dat je wilt inschrijven voor mijn Nieuwsbrief – het is kosteloos en uitschrijven is net zo simpel. Het zal mij aanmoedigen bij mijn schrijverij.

“Alarmdrama..“

Een les in perspectief…

Een verhaal uit de tijd waarin CEO nog gewoon “de grote baas” werd genoemd. Ik was zo’n exemplaar, al noemden ze mij vaak “LA” – wie dit had bedacht en waarom weet ik niet.

Een van mijn ‘grote baas attributen’ was een semafoon zo groot als een autoaccu.
Even lachen… vanzelfsprekend had ik mezelf en anderen wijsgemaakt dat het ding nodig was voor de efficiency. Anderzijds, misschien was dat ook zo en als geboren ‘uitvinder’ ben ik altijd in voor de nieuwste technieken.

Mijn semafoon woog bijna 5 kilo

Lichtelijk gestrest…

De hoofdrol in dit verhaal is weggelegd voor Melek, onze nieuwe stagiaire bij de receptie. Op haar tweede werkdag moest ik met het vliegtuig naar het buitenland. Vooraf was ik op kantoor om nog wat dingen te regelen, en zoals gewoonlijk nam dat meer tijd dan gedacht.

Toen ik wilde vertrekken stelde Melek mij vriendelijk een paar vragen, ook beantwoorde ik nog een telefoontje. Ik neem altijd ruim de tijd voor reizen, toch raakte ik lichtelijk gestrest door dit oponthoud.

Op de proef gesteld…

Toen ik eindelijk richting Schiphol snelde, lichtte al gauw de semafoon op met de alarmerende boodschap: “Direct kantoor bellen”. Met elke kapotte telefooncel die ik vervolgens tegenkwam, groeide mijn frustratie.

Maar.., pas toen Melek aan de lijn kwam, werd mijn geduld echt op de proef gesteld. Zij was onbewust van mijn haast en het gesprek ging ongeveer zo…

Melek: “Hallo meneer Aalbrecht, kunt u even terugkomen..?”
Ik, waarschijnlijk wat kortaf: “Wat is er aan de hand..!?”
Melek: “Uh.., u heeft mijn pen geleend toen u met iemand belde hier in de receptie”…

Ik hapte naar adem en zei “Kijk es achter de bloempot op de balie” – en daarna hoorde ik Melek alleen nog zeggen “Oh ja, ik zie …” omdat ik ruw ophing, in de auto sprong en wegscheurde.

Gelukkig haalde ik mijn vlucht waardoor ik een poosje letterlijk afstand kon nemen van dit Alarmdrama.

Mijn Inzichten en Lessen hieruit..?

De visies en belangen van een 18-jarige stagiaire kunnen onmogelijk gelijk zijn aan die van een CEO.

Dit voorval liet mij eens te meer beseffen hoe essentieel zelfreflectie en empathie zijn voor effectief leiderschap. Als ik niet in staat ben om mij in de schoenen van mijn medewerkers te verplaatsen, loop ik het risico op stress en teleurstelling. Daarnaast kan het leiden tot ontevredenheid, bij mezelf en bij anderen.

Het vermogen om de wereld door de ogen van anderen te zien, helpt om misverstanden te voorkomen – en het bevordert een positieve werkomgeving waarin iedereen zich gehoord en gewaardeerd voelt.

Tenslotte.., binnen mezelf kunnen Relativeren werkt stress verlagend – dit geldt natuurlijk voor iedereen, volgens mij.

Met een glimlach…

Terwijl ik hier nu zit te glimlachen om mijn ouderwetse semafoon, moet ik erkennen dat de wereld van smartphones vaak een zegen is maar.., soms ook een uitdaging. Of niet soms…?

Afijn, wat denk jij? – Zie je nog andere inzichten in dit verhaal?

Enthousiast..?

Ben je enthousiast over deze Alarm story..? Deel het met familie, vrienden, collega’s en op social media.
Wil je meer van mij lezen? Schrijf je dan in voor mijn Nieuwsbrief en ik hou je op de hoogte van nieuwe blogs, updates en andere ontwikkelingen.

Wil je reageren..?

Ik ben altijd benieuwd naar reacties en waardeer feedback enorm! Dus, voel je vrij om je gedachten te delen!
Stuur een email naar »»  Luc@lucalbrecht.nl…
Voor andere opties, ga naar »» Contact…

Overige Links:
»» Blog introductie…
»» Wat & Hoe… – over wat ik doe
»» Disclaimer – Privacy...

… einde pagina …

Geplaatst op door

Blog nr. 72… 22 maart 2024.

Blog # 72

Mae Ann, Thailand, 22 maart 2024.

Reis mee in mijn Herinneringen…

– anekdotes en verhalen die het leven kleur geven. Ik hoop dat ze jou net zoveel inzichten geven als ze mij hebben gedaan – onderaan staan de Lessen & Inzichten die ik er in vond.

Let op: Namen en omstandigheden zijn veranderd uit respect voor de privacy, en soms is gewoon mijn verbeelding aan het werk.

Ben je Nieuw als lezer..? – Dan nodig ik je van harte uit om mijn »» Introductieblog te lezen.
Overweeg ook om je in te schrijven voor mijn Nieuwsbrief. Het is kosteloos en uitschrijven is net zo simpel – en het zal mij aanmoedigen bij mijn schrijverij!

Diagnose: Introvert…

Vanaf 1990 begon de (semi-)overheid meer en meer marktconform te werken, en complete sectoren werden geprivatiseerd. Ik raakte betrokken bij het verzorgen van trainingen in verschillende organisaties.

Maxim, een keurig geklede vijftiger, nam deel aan een sollicitatietraining.
Hij droeg een pak met das en glimmende schoenen – waarschijnlijk noemden we dat toen al ‘formeel’ of ‘stijfjes’.
Bij ons eerste contact zag ik pijn in zijn ogen – wellicht voor anderen verborgen achter zijn vriendelijke opstelling.

Onze eerste opdracht was simpel: “Neem 45 minuten de tijd om een presentatie over jezelf voor te bereiden. Verdeel deze in vier delen: 1. Wie ben ik? 2. Wat kan ik? 3. Wat wil ik? En 4. Mijn levensmotto of -instelling is: ‘…..’
Gebruik hiervoor het flip-overbord.” (Is dit tegenwoordig PowerPoint of tablet..?)

Pitchen…

“Dit wordt jullie eerste sollicitatiepitch. Deze zullen we de komende dagen optimaliseren. Aan het einde ben je gegarandeerd sollicitatiewaardig.”

Na de voorbereiding vroeg Maxim of hij als eerste mocht presenteren, en niemand maakte bezwaar. Hij keek strak op zijn notities en begon direct met “Ik ben…”. Het klonk helder, met slechts enkele haperingen.

Deel 2 – ‘Wat kan ik?’ – begon Maxim met een aarzelend “Ik ben introvert…”.
Hij viel stil, zijn hoofd zakte verder naar beneden en zijn stem smoorde in tranen.
De andere deelnemers schrokken hevig; sommigen stonden zelfs op.

“Doe iets..!”

Natuurlijk keek men ook naar de co-trainer en mij – ik had de leiding. Er werd gemompeld: “Wat nu?” en “Doe iets!”
Ik gebaarde om rustig te blijven zitten en vroeg mijn collega om water aan te reiken. Vervolgens sprak ik rustig: “Wat gebeurt er, Maxim..?” en “Wat is er mis met introvert..?” en “Ga zitten als dat beter voelt.”

Na een paar minuten kalmeerde Maxim en verminderden de tranen. Hij keek vertwijfeld naar mij, stak zijn armen in de lucht en zei: “Ik ben introvert”, alsof hij wilde zeggen: ‘Hopeloos, niets meer aan te doen..!’

Ik antwoordde: “Oké, Maxim, en… hoe weet jij dat?”
Maxim leek boos en zei met trillende stem: “Ik ben altijd al zo geweest… het stond zelfs in de test… de psycholoog zei dat ik geen nieuwe baan zou vinden.”
Ik dacht even na en zei toen: “Goed, Maxim, je bent altijd al introvert geweest… (nadrukkelijker), maar wat is er goed aan introvert zijn?”

“Niets..!”

Maxim boog zijn hoofd opnieuw en schudde, “Niets, meneer…”
Hij ging zitten en begon weer te huilen, ditmaal zachter.

Er gingen handen omhoog, waarschijnlijk om te helpen. Ik gebaarde om stilte en pakte mijn stoel om naast Maxim te gaan zitten. Na een paar momenten zei ik: “Er moet toch iets goeds zijn aan introvert zijn, en ik geloof stellig dat jij dat weet, Maxim…”

Opnieuw volgde een korte stilte.
“Ik heb een idee: laten we een half uurtje pauze nemen. Jij maakt een wandelingetje en komt terug met één positief aspect van introvert zijn. In de tussentijd drinken wij koffie.”

Maxim zei niets, stond op en liep aarzelend naar buiten, zijn schouders hangend en zijn hoofd gebogen. De andere deelnemers keken vertwijfeld, en mijn collega vroeg: “Weet je zeker dat dit goed gaat, Luc?”
Ik keek op en antwoordde: “Ja.., graag koffie!” Toch kreeg ook ik twijfels… ‘Wat als hij niet terugkomt?’ – ‘Wat als hij zichzelf iets aandoet?’ enzovoorts.

Opluchting & Succes…

Het wachten leek een eeuwigheid te duren.
De opluchting was dan ook groot toen Maxim na ongeveer 20 minuten terugkeerde. Zijn houding was compleet veranderd: rechtop, met een open, bijna triomfantelijke glimlach.

Hij gaf mij een hand en liep naar het katheder. Zelfs nu herinner ik me nog het enthousiasme in zijn stem toen hij zei: “Ja, ik kan heel goed geheimen bewaren en zal niet snel iets ongepasts zeggen.” Daarna begon hij opnieuw te huilen, lachtranen; van ontspanning en blijdschap.

Opnieuw wilden anderen helpen… Maar ik onderbrak hen snel: “Heel goed, Maxim! En als jij nog een positief punt weet, deel het alsjeblieft. Daarna mogen anderen aanvullen en noteren we ze op het bord.”
De rest van de training verliep goed en ontspannen.

Maxim maakte een succes van zijn eerste sollicitatie en ging op alle fronten vooruit.
Nog meer reden tot trots: 11 van de 12 anderen vonden binnen 3 maanden een nieuwe baan.
(Ja ja, ik weet het: ‘andere tijden’!)

Inzichten & Lessen…

Deze ervaring biedt tal van inzichten, te veel om hier te noemen.
Hier zijn er twee die er voor mij uitspringen:
1. Elke eigenschap heeft voor- en nadelen, mede afhankelijk van de context.
2. Onderschat NOOIT de impact die je kunt hebben als therapeut, coach, leidinggevende, collega, enzovoort. (Overschatten is natuurlijk net zo kwalijk!)

Over inzichten en lessen: iedereen kan zijn eigen vinden, sommige wellicht niet – het is niet aan mij om dat te bepalen. Alles is goed!

Psychologen & Testen…

‘We horen wat we willen, of kunnen horen’.
Dat uitspraken anders worden opgevat dan bedoeld valt nauwelijks te voorkomen. Psychologen en therapeuten noemen dit ook wel ‘misattributie’, en als het goed is zijn zij daar beducht op. Verder is het goed om kritisch te zijn en je eigen gezonde verstand te gebruiken.

Hier eindigt deze Herinnering story, ik hoop dat je ervan hebt genoten!

Enthousiast..?

Ben je enthousiast over dit verhaal..? Deel het met familie, vrienden, collega’s en op socialmedia.
Wil je meer avonturen lezen? Schrijf je bovenaan deze pagina in voor mijn Nieuwsbrief en ik hou je op de hoogte van nieuwe blogs, updates en andere ontwikkelingen.

Hartelijke groeten,
Luc

Wil je reageren..?

Ik ben altijd benieuwd naar jullie reacties en waardeer feedback enorm! Dus, voel je vrij om je gedachten te delen:
Stuur een email naar »»  Luc@lucalbrecht.nl…
Voor andere opties, ga naar »» Contact…

Overige Links:
»» Blog introductie…
»» Wat & Hoe… – over wat ik doe
»» Disclaimer – Privacy...

… einde pagina …