Blog # 77…
Terug van Weggeweest
Update met een Twist…
In dit Blog – [scrollen]:
1. Schot in de roos: Sa ’s massagepraktijk
2. Cream ’s update…
3. En ik dan, Luc..?
4. Beperkingen van woorden – “Schrijven of Zwijgen..?”
Mae Ann, Thailand, 22 januari 2026.
Hallo allemaal..!
Het is écht even geleden – ruim een jaar alweer.
Ik hoop dat dit blog een beetje goed maakt dat ik zolang stil was.
De pauze kwam niet zomaar. Eerst dacht ik “ach, er valt weinig te melden”, maar het zat dieper…
Ik worstelde om mijn gedachten in woorden te vangen – vooral over die diepere kant van het leven die ik vaak voel en waardevol vind, maar niet altijd kan uitleggen.
Disclaimer…
Wie mij kent – of mijn blogwerk langer volgt – weet dit al: ‘diepere roerselen’ houden mij soms bezig. Dat hoort bij mij en blijft terugkomen.
(Lees eventueel mijn Blog-intro…)
Herken je dit..?
Nou, hopelijk vind je het niet erg als het weer even die kant op gaat. Het is gewoon wie ik ben.
Mijn waarnemingen lopen vaak net even anders dan bij anderen – en dat maakt het soms lastig om goed over te brengen.
Meer daarover straks in “Beperkingen van Woorden” – ga mijn best doen om het deze keer wél te vangen.
Hier in Thailand stroomt het leven door, voor ons met een paar spannende wendingen.
Dat verdient een update – ik begin met het grote nieuws…
1. Schot in de Roos: Sa’s eigen praktijk…
De meest impactvolle verandering..!
Sa heeft een massagepraktijk overgenomen!
Dat schudde ons leven flink door elkaar, op een goede manier!
Het is hélemaal haar ding – ze bloeit als nooit tevoren.
De locatie is top: gunstig gelegen met amper concurrentie in de buurt. En naburige resorts hebben haar ontdekt, inclusief een zorgresort voor dementerende gasten.
Iedereen roemt haar therapeutische skills. Geweldig om te zien!
Foto: Stralend in haar eigen Praktijk…
De praktijknaam..? – “Nisa Thai Massage”.
Cream ontwierp de huisstijl en presenteerde hem op Facebook + Google – blijkt een slimme zet!
» Facebook…
» Google…
Hoe het ons verandert…
De praktijk draait 7 dagen per week, van 9 tot 21 uur.
Sa is vaak pas na tienen klaar, en dan moet er nog schoongemaakt worden.
Hygiëne is cruciaal – de Thaise overheid controleert streng, en terecht.
Resultaat: lange dagen – ze slaapt meestal ter plekke, ook om die donkere bergweggetjes ’s avonds te mijden.
En ik..?
Ik leef weer als een heremiet.
Past perfect bij me – ik gedij bij alleen zijn, zelfzorg en de rust van onze oase.
Altijd wat te klussen of beleven hier, nooit saai.
Misschien denk je nu: “Dat is toch geen leven, Luc? Daarvoor zit je toch niet in Thailand?”
Goed punt als je dat denkt… ik wil je graag uitleggen waarom dit voor ons wél klopt:
- Het geeft veel voldoening om iemand van wie je houdt te zien stralen in haar passie…
- Ik gun haar dat van harte – ze bruist van energie en talent, en ik weet hoe gezond het is om daar volop mee bezig te zijn.
- Ik kwam hier niet voor een ‘samen-op-de-bank’-routine of om vertroeteld te worden.
- Veel Thai werken jaren in het buitenland zonder thuis te komen; Sa hoeft dat godzijdank niet meer.
In mijn ervaring zijn er twee type Thaise partners…
Type 1: die een luxe koninginnenleven willen, op kosten van hun (buitenlandse) wederhelft.
Type 2 wil bijdragen en onafhankelijk zijn. Sa is absoluut van type 2.
Bovendien, de meeste Thai hebben een ijzersterke werkethiek – ik ben erg trots op haar!
Zakelijk bekeken…
Sa nam de praktijk over van een mevrouw waar ze eerder voor werkte. Ze betaalde voor inventaris en goodwill, het pand is gehuurd.
Ze gaf het een complete make-over in haar stijl, met hulp van vriendinnen.
Ze wilde alles op eigen kracht doen en zélf investeren, zonder mijn inbreng.
Dat motiveert haar extra om hard te werken, al maak ik me soms zorgen over haar fanatisme.
Obsessief..? – ja, soms wel, maar… het betaalt zich uit op alle fronten.
2. Cream’s update…
Met Cream gaat het prima op de universiteit – zij is erg serieus, geniet en excelleert.
Volgend jaar haar laatste jaar, en ze plant al om door te studeren.
Ze belt mij dagelijks, komt bijna elk weekend thuis en helpt dan mee.
Een neefje in de stad springt ook bij. Echt Thais teamwerk!
Internship China…
Afgelopen voorjaar was Cream in Taiwan voor een uitwisseling.
Komende april gaat ze twee maanden een Internship doen, bij een agrarische universiteit in een afgelegen Chinese provincie.
3. En ik dan, Luc..?
Met mij gaat het uitstekend. En… al lijkt het aan de oppervlakte rustig, onder de motorkap gebeurd van alles – meer daarover straks.
Eerst wat basis info…
Ik sta vóór de eerste ochtendkrieken op, rond 6 uur…
– begin met een korte meditatie, dan een uurtje Tai Chi en andere oefeningen. Vervolgens ontbijt, koffie, en klussen tot het te warm wordt (ongeveer 11 uur).
Stel je eens voor…
Wakker worden met trage bewegingen en koffie mét op ons ruime terras.
Beelden van mystiek dampende aura’s boven postzegelgrote rijstveldjes en groen glooiende heuvels…
– uitbundige vogelconcerten, en een vurige zon-bal die onstuitbaar omhoog klautert.
Ik besef elke morgen weer hoe bevoorrecht ik ben om dit alles te mogen meemaken…
– Paradijselijk genot en puur geluk voor een ochtendmens als ik.
Middags: na de lunch siësta, meer klussen, computerwerk of huishouden – (met wekelijkse hulp van een Birmese dame).
Avond: na nog een korte meditatie vroeg naar bed.
Ik kook voor mezelf en in de weekends kookt Cream vaak, of we laten ons verwennen in een dorpsrestaurantje.
Uhm… helaas is Thais restaurant-eten niet meer zo gezond – vol suikers en chemische toevoegingen.
En… obesitas rukt op – werkelijk schokkend hoe snel dat gaat!
Mijn gezondheid eiste een boost...
Afgelopen augustus schrok ik me een hoedje: voelde me uitgeput, pafferig en mijn energie was ver te zoeken. Mentaal was het ook wat mistig.
Herkenbaar voor sommigen van jullie misschien..?
Na wat research wist ik het zeker: “Het roer moet drastisch om”.
Het werd low-carb eten (geen suiker en nauwelijks Rijst, brood of pasta – wel vlees, vis en eieren)…
– en Tai Chi werd uitgebreid met krachtoefeningen.
Oh ja.., suiker blijkt echt verslavender dan ik dacht.
Geloof me asjeblieft: “Verslavender dan drugs” is geen overdrijving..!!
Het resultaat: In twee maanden ruim 10 kg lichter, energie die terug is, en mijn hoofd is weer helder.
Ik voel me weer helemaal mezelf – kwiek, helder en energiek – en daar ben ik oprecht dankbaar voor.
Veranderingen kosten tijd, maar ze lonen…
Eerder schreef ik over het schrappen van onze resortplannen hier.
Achteraf kostte dat meer energie dan gedacht – door alle creativiteit die ik erin had gestopt.
En nu..? – Blij dat het niet doorging; herbergier zijn past echt niet bij me.
Pijnlijk inzicht: weinig vraag naar mijn coaching en advies.
Mensen die me raadplegen boeken snel vooruitgang, maar ik zou meer willen bijdragen.
Toch heb ik er vrede mee. Ik focus nu op eigen groei, welzijn en mijn directe omgeving.
Motto: “mooie dingen maken, of dingen mooi maken” – in huis, tuin en leven.
4. Beperkingen van woorden…
Hiervoor al gezegd – schrijven werd lastig omdat woorden tekortschieten voor mijn diepere inzichten.
Praktische stuff gaat vanzelf – graadje dieper en het hapert.
Mijn intellect reikt niet ver genoeg, of het is simpelweg niet te vangen in taal.
Binnenkort meer in een speciaal blog..!
Ik ervaar al levenslang verschillen in waarneming en inzicht met anderen – dat schept vaak afstand.
Erover schrijven..? – Tja, dat is ingewikkeld juist door die kloof. Hopelijk vind ik de juiste woorden gauw.
Filosoferen en ‘Wie Ben Ik?’
Nadenken is mijn tweede natuur, zoals rijst bij Thailand hoort.
Maar… wát een geleuter overal..! – veel onzin en regelrechte leugens, vooral in nieuws en politiek.
“Breek me de bek niet open..!”
En dan de gedachte: ‘Wie ben ik om te denken dat mijn woorden tellen?’
“Schrijven of Zwijgen..?”
Dit herinnert me aan dat Joodse verhaal van de boer met zijn kippen – uit de tijd toen afstand-communicatie nog via een telegraaf in het postkantoor ging.
Hij ging naar een verre stad om kippen te verkopen; verkocht ze snel en wilde telegrammen naar zijn vrouw maar dacht: “ze weet alles al, ben hier immers voor de verkoop!”
Dus geen telegram.
Zo voel ik me vaak:
“Is dit nodig of zinvol, Luc..? – of beter Zwijgen?”
Toch: nieuwe ingevingen komen vast.
Beloofd: ik hou jullie op de hoogte!
Hier eindigt blog # 77…
Dankjewel dat je hebt meegelezen…
– ik hoop dat je er een beetje van genoten hebt, of in elk geval een glimlach op je gezicht hebt gekregen.
Reacties zijn altijd welkom – ik lees ze graag, echt waar.
Tot gauw, en hou je goed..!
Groeten uit Mae Aen,
Luc
Wil je reageren..?
Stuur me een mailtje: luc@lucaalbrecht.nl…
Of ga naar Contact… voor andere opties
Overige links:
» Blogintro...
» Voorwaarden – Disclaimer – Privacy…
— einde pagina—
