Tag: storytelling

Geplaatst op door

Blog # 82 – French coffee…

Blog #82

Uit mijn herinneringen…

French coffee en de kunst van belonen

Hoi allemaal,

Vandaag iets persoonlijks: een anekdote over hoe ik tijdens mijn crisis een fobie te lijf ging met een simpele beloning – en hoe dat onverwacht goed werkte.

De angst om te winkelen…

Tijdens die moeilijke periode had ik last van fobieën, waaronder een hevige angst om te winkelen.
Alleen al de gedachte aan Albert Heijn zorgde voor paniek: zweten, beven, bevriezen.
Een simpel boodschappen doen werd een helse klus.

Angsten worden soms niet serieus genomen (“stel je niet aan”).
Maar voor wie ze ervaart, zijn ze heel echt.

En ze hebben een positieve functie: ze willen ons beschermen.
Alleen… als ze te sterk worden, maken ze ons juist kleiner.

De tip die hielp…

Iemand gaf me de simpele tip: “geef jezelf een top-traktatie elke keer als je de angst overwint”.

Nou, French coffee met appelgebak was destijds mijn ultieme beloning.

Zo ontstond mijn nieuwe zaterdagochtend-routine: boodschappen doen, daarna meteen door naar de koffieshop voor “het vaste recept”.
Al gauw werd de koffieshop het echte doel – winkelen was alleen nog een tussenstop.

Pas na maanden realiseerde ik me dat de angst voor winkelen allang verdwenen was – terwijl ik nog trouw elke zaterdag mijn French coffee dronk.
Ik stopte prompt met de beloning. De fobie kwam niet meer terug.

Andere fobieën uit die tijd…

Het bleef niet bij winkelen.

Er was ook een periode waarin ik “stomweg” de deur niet uit durfde – zonder duidelijke reden.
Gewoon de drempel over stappen voelde als een onmogelijke opgave.

Die overwon ik stap voor stap: eerst alleen even naar buiten (letterlijk 5 minuten stil rondkijken), daarna elke dag een stukje verder.
Uiteindelijk liep ik weer gewoon de straat op zonder dat mijn hart in m’n keel bonkte.

En ik was soms panisch dat de kassière een aankoop zou afkeuren of me vreemd zou aankijken, ook al was er niets mis mee.

Dat loste ik op door telkens een kort, onschuldig praatje te maken (“druk hè?”).
Na een paar weken was die angst ook weg.

Ik zit hier nu te lachen om die angsten – kan me bijna niet meer voorstellen dat ze ooit zó echt en verlammend voelden.

Het gekke is: toen ze er waren leken ze onoverkomelijk.
Achteraf waren het vooral grote bergen van kleine molshopen.

Kleine afleiding als strategie …

Veel moeders – ook vaders! – doen zoiets al intuïtief.
Moeders proberen een bang kind af te leiden met iets lekkers of door ergens anders op te wijzen.
 
Vaders doen juist spannende dingen, waardoor kinderen leren dat nieuwe avonturen ook leuk kunnen zijn.

Het is geen ontkenning van de angst, maar zachte manieren om jezelf (of je kind) te laten ervaren:
“Niks bijzonders, het is veilig genoeg om door te gaan”.

In Thailand ontdekte ik dat simpelweg lachen om iets beangstigends verrassend goed werkt.
De befaamde Thaise glimlach, soms met een klein grapje erbij, doet dan wonderen.

Angst hoeft niet de baas te zijn…

Ik heb geleerd: angsten hoeven we niet te bevechten of te bagatelliseren.
We kunnen ze erkennen, serieus nemen, relativeren en soms slim omzeilen.

Ja echt.., soms is een kop French coffee met appelgebak genoeg om een fobie te laten verdwijnen.
(Uhm… dit is geen medisch advies hoor!)

Herken je dit?
Of heb je zelf een trucje gevonden om met angsten om te gaan?
Reageer gerust – ik lees alles en reageer ook echt.

De volgende keer wil ik reageren op sommige vragen van de laatste tijd, ook komt er een kleine update.  

Hartelijke groeten,
Luc

Mae Aen, 9 april ’26.

Naschrift…

Wil je meer simpele dingen weten die mij destijds hebben geholpen bij angsten?
(Ik gaf ze ook regelmatig aan cliënten.)

Je vindt ze hier: » Tips bij angsten…
Geen verplichting hoor – het verhaal hierboven is uit mijn herinnering.

PS:
Wil je geen mails meer van mij ontvangen?
Laat het me gewoon even weten (reply met “stop”) – ik haal je direct van de lijst.
Hartelijk dank alvast.

Contact & meer…

» Email… – voor vragen of wat anders
» Contact… – meer contact-opties
» Steuntje voor Luc? – voor als je iets terug wilt doen (geen verplichting)
» Disclaimer & Privacy – met juridische info.

Geplaatst op door

Blog # 81 – Mijn ontwikkeling

Blog # 81:

Mijn ontwikkeling…
– van jacht naar oogst.

Hoi allemaal,

Uit blog # 77: “misschien lijkt het aan de oppervlakte rustig, onder de motorkap gebeurt van alles” – dat ging toen  over mijn eigen ontwikkeling.
Er gebeurde veel en dat houdt niet op. Dáár ga ik nu over schrijven.

Eerst even context:
Sommige stukjes hierna komen misschien bekend voor – ze staan er vooral voor het overzicht.

Ontwikkeling kun je bekijken vanuit talloze hoeken – lichamelijk, economisch, psychologisch, spiritueel. Ze hangen samen.
Hier focus ik vooral op het psychologische en intuïtieve/spirituele deel.

Leeftijden en hun betekenis…

Veel van jullie weten het al: ik heb iets met levensfasen.
Elke fase heeft haar eigen aandachtsgebied voor groei.

In sommige tradities wordt gesproken over de 7-jarige kleine cyclus en een 28-jarige grote cyclus.

Ik gebruik zulke theorieën niet als wetten, maar als aanwijzers.
Als gedrag of situatie afwijkt van wat ik passend vind, zoek ik naar bijzondere aanwijzingen.

Er bestaat geen volmaakt model – ieder mens doet het met wat hij meekrijgt en waar hij terecht komt.

Mijn leven, kort gezien vanuit zo’n filosofie:

Babyboomer, geboren in een tamelijk streng gereformeerd arbeidersgezin, middelste van 7 kinderen.
Ambitieus, creatief, introvert, gevoelig en onafhankelijk.

In mijn jonge jaren was er nauwelijks aandacht voor psychosociale ontwikkeling.
Kort na de oorlog draaide alles om heropbouw en economische overleving.

Achteraf zie ik dat mijn eerste 28 jaar vooral gingen over financiële onafhankelijkheid en respect verdienen.

Ik zette mijn creatieve en ondernemerskwaliteiten geconcentreerd in en bereikte dat doel.
Pas veel later ontdekte ik dat dit ten koste ging van mijn sociale leven.

Het begin van mijn tweede grote  cyclus of fase (28 – 56) was top –  succes, aandacht, erkenning – totdat…
Mijn streven naar méér dreef me over mijn grenzen.

Ik raakte mezelf kwijt en belande in een crisis – nu zouden we het waarschijnlijk een burn-out of midlifecrisis noemen.

Het leven leerde me een les:

| “Een mens kan slechts zo hard lopen als zijn benen hem kunnen dragen” [oosterse wijsheid]

Ik geloof dat we geen ontwikkelstappen kunnen overslaan.
Als we niet leren waar we aan toe zijn, blijven we struikelen.

Zonder hart en hoger doel zijn status en rijkdom leeg.
Het duurde jaren voordat die inzichten doordrongen en ik er iets mee kon.

Ik las veel, deed studies, volgde opleidingen en bezocht oosterse meesters en sjamanistische healers – zowel vrouwen als mannen.

(Foto) symbolisch: Eenvoud & Dankbaarheid – monnikenwerk.

Dat duurde meer dan 9 jaar, met nare ongemakken, schade, schande en ontelbare keren vallen en weer opstaan.
Tijdens mijn jaren als coach en trainer ontdekte ik dagelijks nieuwe inzichten.

Nu kan ik zeggen: “ik had deze periode voor geen goud willen missen – ik ben er erg dankbaar voor”.

Meester…

In het blog-intro staat het al: als ik “Meester” zeg doel ik niet op één specifieke persoon.
Het is een innerlijke raadgever die er altijd al leek te zijn en in de loop der jaren helderder is geworden door alle lessen en ervaringen die ik heb opgedaan.

Voor mij voelt dat heel natuurlijk en concreet.
Ik besef echter dat het voor sommige lezers misschien onbekend of vaag overkomt. Dat is begrijpelijk.

Bewust en met gevoel…

“Ken uzelf, wees bewust en compassievol” – dat is de kern van bijna alle tradities.
Maar het blijft vaak theorie, totdat het leven je een schop geeft en je er rijp voor bent.

Negativiteit, veroordelen, inhalig zijn – dat vreet aan jezelf.
En je wordt letterlijk giftig voor de mensen om je heen.

Pas toen ik mijn oude succesjacht kon parkeren en ontdekte wat ik écht wilde, vond ik mijn eigen pad terug.

In de elfde cyclus…

In een eerder blog bij mijn 77e verjaardag stond: “ik begin aan de 11e cyclus van 7 jaar”.
De fase waarin bouwen en groeien plaatsmaakt voor overdragen en loslaten.

Ik ben nu 79 en die overgang wordt met de dag duidelijker.
Mijn ambities en aandacht verschuiven langzaam van “meer verdienen en bereiken” naar “doorgeven wat ik heb geleerd” – zonder economische drijfveren. 

Vrij van titels en ambities…

Ik kreeg steeds meer moeite om wat ik doe in een titel te vangen – coach, adviseur, trainer – niets voelde nog goed.
Dat proces was al jaren gaande.

Het zakelijke en commerciële past niet meer.
Mijn ondernemersambities zitten nu op de achterbank – al willen ze zich er soms nog mee bemoeien, ahum.

Genuanceerder & lichter…
Ik schreef vroeger regelmatig over psychologische zaken, soms vrij uitgebreid en achteraf gezien wat langdradig of lesachtig.

Ook dat past niet meer bij hoe ik er nu tegenaan kijk.
Ik zie het nu lichter en genuanceerder.

Oogsttijd…

Tai Chi, een gezonde leefstijl en goede genen houden mijn lijf kwiek, maar ik ontkom niet aan de natuurwetten van ouder worden.
Mijn lijf kan eenvoudigweg minder aan dan 10 jaar geleden.
Gelukkig ben ik geestelijk helder, en dáár ligt nu mijn wens en aandacht.

Een beeld – denk maar aan de levensherfst…

“Herfst” komt van “harvest”, oogsten.
Stel je een boom voor: zij hangt vol rijpe vruchten.
De boom schiep die vruchten niet om zelf op te eten, maar om ze los te laten of uit te delen.
Daardoor kan zij voortbestaan – uit het zaad wat ergens goed terecht  komt, groeit weer een volgende versie.

De boom is uit op continuïteit – een eindeloos proces van ontstaan, groei, bloei, vrucht dragen, loslaten en opnieuw beginnen.

Cirkel rond…

Oplettende lezers hebben het al gemerkt – mijn ontwikkeling bracht me bij het volgende:
Ik geloof dat al mijn groeistappen voorbereidingen waren voor wat ik nu wil:
liefst doorgeven of overdragen wat ik tijdens mijn leven heb geleerd en verzameld.

Kortom: de cirkel is rond – wat ik van en via anderen ontving mag ik nu doorgeven.
En dat voelt goed, rijk en vervullend.

Alleen al de gedachte dat een van jullie baat heeft bij mijn (soms pijnlijk verkregen) inzichten, laat mij glimlachen.

Hier eindigt dit blog.
Erg bedankt dat je hebt meegelezen.

Ervan genoten, of iets herkent, of een vraag…?
Reageer gerust – ik lees alles en reageer echt. Tot snel!

Hartelijke groeten,
Luc

Mae Aen, 26 maart 2026.

PS:
Wil je geen mails meer van mij ontvangen?
Laat het me gewoon even weten (reply met “stop”) – ik haal je direct van de lijst.
Hartelijk dank alvast!

Verwante links:

» Blog-intro…
» Blog # 77… – “Terug van weggeweest” | Update…

Contact & meer…

» Email… – voor vragen of wat anders
» Contact… – meer contact-opties
» Steuntje voor Luc? – voor als je iets terug wilt doen (geen verplichting)
» Disclaimer & Privacy – met juridische info.

Geplaatst op door

Blog # 77: Terug van weggeweest | Sa’s eigen praktijk…

Blog # 77…

Terug van Weggeweest

Update met een Twist…

In dit Blog – [scrollen]:
1. Schot in de roos: Sa ’s massagepraktijk
2. Cream ’s update…
3. En ik dan, Luc..?
4. Beperkingen van woorden – “Schrijven of Zwijgen..?”

Mae Ann, Thailand, 22 januari 2026.

Hallo allemaal..!

Het is écht even geleden – ruim een jaar alweer.
Ik hoop dat dit blog een beetje goed maakt dat ik zolang stil was.
De pauze kwam niet zomaar. Eerst dacht ik “ach… er valt weinig te melden”, maar het zat dieper…

Ik worstelde om mijn gedachten in woorden te vangen – vooral over die diepere kant van het leven die ik vaak voel en waardevol vind, maar niet altijd kan uitleggen.

Disclaimer…
Wie mij kent – of mijn blogwerk langer volgt – weet dit al: ‘diepere roerselen’ houden mij soms bezig. Dat hoort bij mij en blijft terugkomen.
(Lees eventueel mijn Blog-intro…)

Herken je dit..?
Nou, hopelijk vind je het niet erg als het weer even die kant op gaat. Het is gewoon wie ik ben.

Mijn waarnemingen lopen vaak net even anders dan bij anderen – en dat maakt het soms lastig om goed over te brengen.
Meer daarover straks in “Beperkingen van Woorden” – ga mijn best doen om het deze keer wél te vangen.

Hier in Thailand stroomt het leven door, voor ons met een paar spannende wendingen.
Dat verdient een update – ik begin met het grote nieuws…

1. Schot in de Roos: Sa’s eigen praktijk…

De meest impactvolle verandering..!
Sa heeft een massagepraktijk overgenomen!
Dat schudde ons leven flink door elkaar, op een goede manier!
Het is hélemaal haar ding – ze bloeit als nooit tevoren.

De locatie is top: gunstig gelegen met amper concurrentie in de buurt. En naburige resorts hebben haar ontdekt, inclusief een zorgresort voor dementerende gasten.
Iedereen roemt haar therapeutische skills. Geweldig om te zien!

Foto: stralend in haar eigen praktijk.

De praktijknaam..? – “Nisa Thai Massage”.
Cream ontwierp de huisstijl en presenteerde hem op Facebook + Google – blijkt een slimme zet!
» Facebook…
» Google…

Hoe het ons verandert…

De praktijk draait 7 dagen per week, van 9 tot 21 uur.
Sa is vaak pas na tienen klaar, en dan moet er nog schoongemaakt worden.
Hygiëne is cruciaal – de Thaise overheid controleert streng, en terecht.

Resultaat: lange dagen – ze slaapt meestal ter plekke, ook om die donkere bergweggetjes ’s avonds te mijden.

En ik..?
Ik leef weer als een heremiet.
Past perfect bij me – ik gedij bij alleen zijn, zelfzorg en de rust van onze oase.
Altijd wat te klussen of beleven hier, nooit saai.

Misschien denk je nu: “Dat is toch geen leven, Luc? Daarvoor zit je toch niet in Thailand?”
Goed punt als je dat denkt… ik wil je graag uitleggen waarom dit voor ons wél klopt:

  • Het geeft veel voldoening om iemand van wie je houdt te zien stralen in haar passie…
  • Ik gun haar dat van harte – ze bruist van energie en talent, en ik weet hoe gezond het is om daar volop mee bezig te zijn.
  • Ik kwam hier niet voor een ‘samen-op-de-bank’-routine of om vertroeteld te worden.
  • Veel Thai werken jaren in het buitenland zonder thuis te komen; Sa hoeft dat godzijdank niet meer.

In mijn ervaring zijn er twee type Thaise partners…
Type 1: die een luxe koninginnenleven willen, op kosten van hun (buitenlandse) wederhelft.
Type 2 wil bijdragen en onafhankelijk zijn. Sa is absoluut van type 2.

Bovendien, de meeste Thai hebben een ijzersterke werkethiek – ik ben erg trots op haar!

Zakelijk bekeken…

Sa nam de praktijk over van een mevrouw waar ze eerder voor werkte. Ze betaalde voor inventaris en goodwill, het pand is gehuurd.
Ze gaf het een complete make-over in haar stijl, met hulp van vriendinnen.

Ze wilde alles op eigen kracht doen en zélf investeren, zonder mijn inbreng.
Dat motiveert haar extra om hard te werken, al maak ik me soms zorgen over haar fanatisme.
Obsessief..? – ja, soms wel, maar… het betaalt zich uit op alle fronten.

2. Cream’s update…

Met Cream gaat het prima op de universiteit – zij is erg serieus, geniet en excelleert.
Volgend jaar haar laatste jaar, en ze plant al om door te studeren.

Ze belt mij dagelijks, komt bijna elk weekend thuis en helpt dan mee.
Een neefje in de stad springt ook bij. Echt Thais teamwerk!

Internship China…
Afgelopen voorjaar was Cream in Taiwan voor een uitwisseling.
Komende april gaat ze twee maanden een Internship doen, bij een agrarische universiteit in een afgelegen Chinese provincie.

3. En ik dan, Luc..?

Met mij gaat het uitstekend. En… al lijkt het aan de oppervlakte rustig, onder de motorkap gebeurd van alles – meer daarover straks.

Eerst wat basis info…
Ik sta vóór de eerste ochtendkrieken op, rond 6 uur…
– begin met een korte meditatie, dan een uurtje Tai Chi en andere oefeningen. Vervolgens ontbijt, koffie, en klussen tot het te warm wordt (ongeveer 11 uur).

Stel je eens voor…
Wakker worden met trage bewegingen en koffie mét op ons terras-met-uitzicht.
Beelden van mystiek dampende aura’s boven postzegelgrote rijstveldjes en groen glooiende heuvels…
– uitbundige vogelconcerten, en een vurige zon-bal die onstuitbaar omhoog klautert.

Terras-uitzicht: goudgele rijst en groen-glooiende heuvels.

Ik besef elke morgen weer hoe bevoorrecht ik ben om dit alles te mogen meemaken…
– Paradijselijk genot en puur geluk voor een ochtendmens als ik.

Middags: na de lunch siësta, meer klussen, computerwerk of huishouden – (met wekelijkse hulp van een Birmese dame).
Avond: na nog een korte meditatie vroeg naar bed.

Ik kook voor mezelf en in de weekends kookt Cream vaak, of we laten ons verwennen in een dorpsrestaurantje.
Uhm… helaas is Thais restaurant-eten niet meer zo gezond – vol suikers en chemische toevoegingen.
En… obesitas rukt op – werkelijk schokkend hoe snel dat gaat!

Mijn gezondheid eiste een boost...

Afgelopen augustus schrok ik me een hoedje: voelde me uitgeput, pafferig en mijn energie was ver te zoeken. Mentaal was het ook wat mistig.
Herkenbaar voor sommigen van jullie misschien..?

Na wat research wist ik het zeker: “Het roer moet drastisch om”.
Het werd low-carb eten (geen suiker en nauwelijks Rijst, brood of pasta – wel vlees, vis en eieren)…
– en Tai Chi werd uitgebreid met krachtoefeningen.

Oh ja.., suiker blijkt echt verslavender dan ik dacht.
Geloof me asjeblieft: “Verslavender dan drugs” is geen overdrijving..!!

Het resultaat: In twee maanden ruim 10 kg lichter, energie die terug is, en mijn hoofd is weer helder.
Ik voel me weer helemaal mezelf – kwiek, helder en energiek – en daar ben ik oprecht dankbaar voor.

Veranderingen kosten tijd, maar ze lonen…

Eerder schreef ik over het schrappen van onze resortplannen hier.
Achteraf kostte dat meer energie dan gedacht – door alle creativiteit die ik erin had gestopt.
En nu..? – Blij dat het niet doorging; herbergier zijn past echt niet bij me.

Pijnlijk inzicht: weinig vraag naar mijn coaching en advies.
Mensen die me raadplegen boeken snel vooruitgang, maar ik zou meer willen bijdragen.

Toch heb ik er vrede mee. Ik focus nu op eigen groei, welzijn en mijn directe omgeving.
Motto: “mooie dingen maken, of dingen mooi maken” – in huis, tuin en leven.

4. Beperkingen van woorden…

Hiervoor al gezegd – schrijven werd lastig omdat woorden tekortschieten voor mijn diepere inzichten.
Praktische stuff gaat vanzelf – graadje dieper en het hapert.
Mijn intellect reikt niet ver genoeg, of het is simpelweg niet te vangen in taal.
Binnenkort meer in een speciaal blog..!

Ik ervaar al levenslang verschillen in waarneming en inzicht met anderen – dat schept  vaak afstand.
Erover schrijven..? – Tja, dat is ingewikkeld juist door die kloof. Hopelijk vind ik de juiste woorden gauw.

Filosoferen en ‘Wie Ben Ik?’

Nadenken is mijn tweede natuur, zoals rijst bij Thailand hoort.
Maar… wát een geleuter overal..! – veel onzin en regelrechte leugens, vooral in nieuws en politiek.
“Breek me de bek niet open..!”

En dan de gedachte: ‘Wie ben ik om te denken dat mijn woorden tellen?’

‘Schrijven of Zwijgen..?‘

Dit herinnert me aan dat Joodse verhaal van de boer met zijn kippen – uit de tijd toen afstand-communicatie nog via een telegraaf in het postkantoor ging.

Hij ging naar een verre stad om kippen te verkopen; verkocht ze snel en wilde telegrammen naar zijn vrouw maar dacht: “ze weet alles al, ben hier immers voor de verkoop!”
Dus geen telegram.

Zo voel ik me vaak:
“Is dit nodig of zinvol, Luc..? – of beter Zwijgen?”

Toch: nieuwe ingevingen komen vast.
Beloofd: ik hou jullie op de hoogte!

Hier eindigt blog # 77…
Dankjewel dat je hebt meegelezen…
– ik hoop dat je er een beetje van genoten hebt, of in elk geval een glimlach op je gezicht hebt gekregen.

Reacties zijn altijd welkom – ik lees ze graag, echt waar.
Tot gauw, en hou je goed..!

Groeten uit Mae Aen,
Luc

Verwante links:

» Blogintro…
» Onze oase…

Contact & meer…

» Email mij… – voor je reactie of vraag
» Contact… – andere contact-opties
» Steuntje voor Luc? – als je iets terug wilt doen (geen verplichting)
» Disclaimer – Privacy… – met juridische info

— einde pagina—

Geplaatst op door

Blog nr. 72… 22 maart 2024.

Blog # 72

Mae Ann, Thailand, 22 maart 2024.

Reis mee in mijn Herinneringen…

– anekdotes en verhalen die het leven kleur geven. Ik hoop dat ze jou net zoveel inzichten geven als ze mij hebben gedaan – onderaan staan de Lessen & Inzichten die ik er in vond.

Let op: Namen en omstandigheden zijn veranderd uit respect voor de privacy, en soms is gewoon mijn verbeelding aan het werk.

Ben je Nieuw als lezer..? – Dan nodig ik je van harte uit om mijn »» Introductieblog te lezen.
Overweeg ook om je in te schrijven voor mijn Nieuwsbrief. Het is kosteloos en uitschrijven is net zo simpel – en het zal mij aanmoedigen bij mijn schrijverij!

Diagnose: Introvert…

Vanaf 1990 begon de (semi-)overheid meer en meer marktconform te werken, en complete sectoren werden geprivatiseerd. Ik raakte betrokken bij het verzorgen van trainingen in verschillende organisaties.

Maxim, een keurig geklede vijftiger, nam deel aan een sollicitatietraining.
Hij droeg een pak met das en glimmende schoenen – waarschijnlijk noemden we dat toen al ‘formeel’ of ‘stijfjes’.
Bij ons eerste contact zag ik pijn in zijn ogen – wellicht voor anderen verborgen achter zijn vriendelijke opstelling.

Onze eerste opdracht was simpel: “Neem 45 minuten de tijd om een presentatie over jezelf voor te bereiden. Verdeel deze in vier delen: 1. Wie ben ik? 2. Wat kan ik? 3. Wat wil ik? En 4. Mijn levensmotto of -instelling is: ‘…..’
Gebruik hiervoor het flip-overbord.” (Is dit tegenwoordig PowerPoint of tablet..?)

Pitchen…

“Dit wordt jullie eerste sollicitatiepitch. Deze zullen we de komende dagen optimaliseren. Aan het einde ben je gegarandeerd sollicitatiewaardig.”

Na de voorbereiding vroeg Maxim of hij als eerste mocht presenteren, en niemand maakte bezwaar. Hij keek strak op zijn notities en begon direct met “Ik ben…”. Het klonk helder, met slechts enkele haperingen.

Deel 2 – ‘Wat kan ik?’ – begon Maxim met een aarzelend “Ik ben introvert…”.
Hij viel stil, zijn hoofd zakte verder naar beneden en zijn stem smoorde in tranen.
De andere deelnemers schrokken hevig; sommigen stonden zelfs op.

“Doe iets..!”

Natuurlijk keek men ook naar de co-trainer en mij – ik had de leiding. Er werd gemompeld: “Wat nu?” en “Doe iets!”
Ik gebaarde om rustig te blijven zitten en vroeg mijn collega om water aan te reiken. Vervolgens sprak ik rustig: “Wat gebeurt er, Maxim..?” en “Wat is er mis met introvert..?” en “Ga zitten als dat beter voelt.”

Na een paar minuten kalmeerde Maxim en verminderden de tranen. Hij keek vertwijfeld naar mij, stak zijn armen in de lucht en zei: “Ik ben introvert”, alsof hij wilde zeggen: ‘Hopeloos, niets meer aan te doen..!’

Ik antwoordde: “Oké, Maxim, en… hoe weet jij dat?”
Maxim leek boos en zei met trillende stem: “Ik ben altijd al zo geweest… het stond zelfs in de test… de psycholoog zei dat ik geen nieuwe baan zou vinden.”
Ik dacht even na en zei toen: “Goed, Maxim, je bent altijd al introvert geweest… (nadrukkelijker), maar wat is er goed aan introvert zijn?”

“Niets..!”

Maxim boog zijn hoofd opnieuw en schudde, “Niets, meneer…”
Hij ging zitten en begon weer te huilen, ditmaal zachter.

Er gingen handen omhoog, waarschijnlijk om te helpen. Ik gebaarde om stilte en pakte mijn stoel om naast Maxim te gaan zitten. Na een paar momenten zei ik: “Er moet toch iets goeds zijn aan introvert zijn, en ik geloof stellig dat jij dat weet, Maxim…”

Opnieuw volgde een korte stilte.
“Ik heb een idee: laten we een half uurtje pauze nemen. Jij maakt een wandelingetje en komt terug met één positief aspect van introvert zijn. In de tussentijd drinken wij koffie.”

Maxim zei niets, stond op en liep aarzelend naar buiten, zijn schouders hangend en zijn hoofd gebogen. De andere deelnemers keken vertwijfeld, en mijn collega vroeg: “Weet je zeker dat dit goed gaat, Luc?”
Ik keek op en antwoordde: “Ja.., graag koffie!” Toch kreeg ook ik twijfels… ‘Wat als hij niet terugkomt?’ – ‘Wat als hij zichzelf iets aandoet?’ enzovoorts.

Opluchting & Succes…

Het wachten leek een eeuwigheid te duren.
De opluchting was dan ook groot toen Maxim na ongeveer 20 minuten terugkeerde. Zijn houding was compleet veranderd: rechtop, met een open, bijna triomfantelijke glimlach.

Hij gaf mij een hand en liep naar het katheder. Zelfs nu herinner ik me nog het enthousiasme in zijn stem toen hij zei: “Ja, ik kan heel goed geheimen bewaren en zal niet snel iets ongepasts zeggen.” Daarna begon hij opnieuw te huilen, lachtranen; van ontspanning en blijdschap.

Opnieuw wilden anderen helpen… Maar ik onderbrak hen snel: “Heel goed, Maxim! En als jij nog een positief punt weet, deel het alsjeblieft. Daarna mogen anderen aanvullen en noteren we ze op het bord.”
De rest van de training verliep goed en ontspannen.

Maxim maakte een succes van zijn eerste sollicitatie en ging op alle fronten vooruit.
Nog meer reden tot trots: 11 van de 12 anderen vonden binnen 3 maanden een nieuwe baan.
(Ja ja, ik weet het: ‘andere tijden’!)

Inzichten & Lessen…

Deze ervaring biedt tal van inzichten, te veel om hier te noemen.
Hier zijn er twee die er voor mij uitspringen:
1. Elke eigenschap heeft voor- en nadelen, mede afhankelijk van de context.
2. Onderschat NOOIT de impact die je kunt hebben als therapeut, coach, leidinggevende, collega, enzovoort. (Overschatten is natuurlijk net zo kwalijk!)

Over inzichten en lessen: iedereen kan zijn eigen vinden, sommige wellicht niet – het is niet aan mij om dat te bepalen. Alles is goed!

Psychologen & Testen…

‘We horen wat we willen, of kunnen horen’.
Dat uitspraken anders worden opgevat dan bedoeld valt nauwelijks te voorkomen. Psychologen en therapeuten noemen dit ook wel ‘misattributie’, en als het goed is zijn zij daar beducht op. Verder is het goed om kritisch te zijn en je eigen gezonde verstand te gebruiken.

Hier eindigt deze Herinnering story, ik hoop dat je ervan hebt genoten!

Enthousiast..?

Ben je enthousiast over dit verhaal..? Deel het met familie, vrienden, collega’s en op socialmedia.
Wil je meer avonturen lezen? Schrijf je bovenaan deze pagina in voor mijn Nieuwsbrief en ik hou je op de hoogte van nieuwe blogs, updates en andere ontwikkelingen.

Hartelijke groeten,
Luc

Wil je reageren..?

Ik ben altijd benieuwd naar jullie reacties en waardeer feedback enorm! Dus, voel je vrij om je gedachten te delen:
Stuur een email naar »»  Luc@lucalbrecht.nl…
Voor andere opties, ga naar »» Contact…

Overige Links:
»» Blog introductie…
»» Wat & Hoe… – over wat ik doe
»» Disclaimer – Privacy...

… einde pagina …